Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

ΤΕΧΝΗΤΗ ΑΝΑΠΝΟΗ.


Ασφυκτιώ, δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Βγαίνω να πάρω ανάσα κρύα, στο μπαλκόνι.
Το κάθε βλέμμα με τρελαίνει όλο και περισσότερο.
Κλείνω τα ματια μου με τις χούφτες μου, προσπαθώ να μου εξηγήσω γιατί ή να μη σκέφτομαι καθόλου.
Βάζω ένα σιντί, που από την εφηβεία μου ψιθυρίζει το άγχος του να βρω τον εαυτό μου.Τα ντραμς λιώνουν τα τύμπανα του αφτιού μου όλο και πιο πολύ κι εγώ συνεχίζω να δυναμώνω σαν να μην άκουσα ήδη καλά.
Δεν θυμάμαι μήπως;
I'm so lost, I'm barely here.
It's too late to save me, you're too late.
I'm sick with comprehension.
Πόσο φοβάμαι το σκοτάδι τέτοιες στιγμές.
"Μη φοβάσαι πια
την καλοκαιριάτικη βροχή
τις νύχτες που ξυπνάς
απ΄ τον βαθύ των φύλλων ψίθυρο.
Κλείσε τα μάτια μόνο καλύτερα,
κι άνοιξε κείνη την καρδιά σου.
Ίσως την αποπλύνει η καταιγίδα."
Μακάρι, αγαπημένε μου Σαχτούρη.
Αναρωτιέμαι γιατί πιστεύω πως χάνω τον εαυτό μου.
Χαζεύω φωτογραφίες που με τράβηξαν πρόσφατα,κάνω ζουμ προσπαθώντας να βρω, να αναγνωρίσω πράγματα που ίσως δε βλέπω από αυτή τη θέση την τόσο εγωιστική.Ψάχνω να βρω κάποιο νόημα, κάποιες σχέσεις, κάποιες συνθήκες που έχουν αλλάξει.
Νιώθω να βράζω μέσα μου και παράλληλα μια ήρεμη δύναμη με λούζει με κρύο νερό και με τυλίγει με πετσέτα για να μην τρέμω.
Με ενοχλεί αυτό, με μπερδεύει.
Καταλήγω στο πιο απλό.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει και όλα είναι διαφορετικά.
Το πνίξιμο του θυμού, του αισθήματος, της συγκίνησης.
Το τραγούδι ταρακουνάει την οργή της εφηβείας μου, το ποίημα το συγκινησιακό μου.Μου μιλούν για πρώτες ύλες, για ένστικτα.
Και ο φόβος εκεί, τα πάτησε κάτω μπροστά στην κοινωνική ενηλικίωση.
Όλα εκεί, αλλά στην αναμονή, πιστοί συγκάτοικοι, να αφήνουν όλο και λιγότερο χώρο αναπνοής.
Σήμερα δε θα κοιμηθώ, αλλά τουλάχιστον θα πάρω μια βαθιά δόση οξυγόνου ελπίζοντας να μπορέσω σε λίγο να αναπνέω ξανά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου