Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ.


Τα στολίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο που έχουμε στο σπίτι, είναι κάθε χρόνο τα ίδια από τότε που γεννήθηκα.
Και το έλατο και το σπίτι και όλα είναι παλιά.
Δε βρίσκω νόημα εδώ και χρόνια για στολισμούς.
Αλλωστε,
πάντα με συγκινούσαν ιστορίες για δεντράκια που παράτησαν γυμνά στο κρύο και στολίζονταν με σκουπιδάκια που θέλησαν να τα ζεστάνουν.
Από την άλλη, λίγα όμορφα κουκλάκια και λαμπιόνια, δίνουν ψευδαίσθηση χαράς σε ένα άδειο σπίτι, κι εμένα αυτό με διχάζει γιατί το κατανοώ.
Όταν περπατάω και παρατηρώ τα πολύ στολισμένα σπίτια ή φορτωμένες βιτρίνες νιώθω πως διακρίνω την κιτς προβολή της καταθλιψης που βιώνουν οι άνθρωποι γύρω μου.
Όσο μεγαλύτερη η θλίψη, τόσο πιο λαμπερός ο φιόγκος.
Ετσι, γέμισαν όλα τα μπαλκόνια κοκκινοπράσινα κορδελάκια και αστέρια.
Χαρμολύπη, με το "καλημέρα σας".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου