Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

ΜΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑΡΑ ΨΥΧΗ.

από το αρτομάκι, Κοχυλία
 Εγραφα, μία από τις πρώτες νύχτες που κοιμήθηκα στο σπίτι στη Θεσσαλονίκη ξανά:
"Δεν ξέρω για πόσο και αν θα μείνω. Θέλω να επεξεργαστώ σε ησυχία την περιπέτειά που έζησα.
Γύρισα με ενθουσιασμό να γράψω ιστορίες για τα ταξίδια που έκανα.
Νιώθω σαν το Γκάλιβερ της στολισμένης καπιταλιστικής Ευρώπης.
Τόσες στιγμές μάζευα προσεχτικά για να μη χασω καμιά σε τόσες αλλαγές με τραίνα, αεροπλάνα και οδοιπορικό.
Κάποιες φορές  γελάω μαζι μου και αναρωτιέμαι πως γίνεται να χάσω κάτι αφού ίσως δεν έχω ζήσει απολύτως τίποτα, όλα είναι στο μυαλό μου εκείνο το λεπτό ή και δεν υπάρχω.
Δε θέλω να με τσιμπήσω,ας είναι όλα υπό αμφισβήτιση-όσο λογική και να θέλω να είμαι.Δεν με νοιάζει και πολύ.Αλλά είναι ωραίες σκέψεις, υπερβατικές.
Μου θυμίζει τις radiohead στιγμές που είμαι ξαπλωμένη πριν τον ύπνο και ακούω το Videotape και νομίζω πως η φωνή του Τομ βρίσκεται κλεισμένη σε όλα τα μάτια των σκύλων που έχω κοιτάξει και μετά με τα δαχτυλάκια που χορεύουν πάντα, ταρακουνάει το στρώμα σαν να περνάει υπόγειος σιδηρόδρομος. 'Η η στιγμή που σε ολα τα ταξίδια και τις βόλτες ακούω την κιθάρα του Τζώνι να κλαίει και με συγκινεί κι εμένα μαζί του.
Τότε, γίνομαι ταχυδακτυλουργός που ψάχνει τρόπο να εξαφανιστεί τελείως.
How to disappear completely, σε άλλα λόγια.
Είτε αυτό είναι στο κρεβάτι μου, είτε σε κάποιο στενό δρομάκι ενώ χαζεύω, είτε ενώ είμαι με παρέα που δείχνω πως διασκεδάζω (που ίσως και να συμβαίνει),είτε στα σινεμά,είτε όταν κάθομαι μπροστά σε κάποιο έκθεμα σε γκαλερί στο Παρίσι και αναρωτιέμαι γιατί δεν ντρέπομαι που σε καιρό πολέμου να ασχολούμαι με φιλοσοφία και τέχνη, είτε σε πάρκο του Λονδίνου όπου όλα τα χρώματα με γεμίζουν ευτυχια, είτε σε παιχνιδάδικο του Βερολίνου που νομίζω πως είναι η χαμένη μου οικογένεια.
Οι βόλτες έγιναν αντιβιώσεις.
Ειδικά για μας τις αόρατες Ευτυχίες.
Και για αυτό ευχαριστώ όποιον έγινε εστία αγάπης στα ταξίδια μου.
Είναι ωραίο να τα μοιράζεσαι αυτά τα αρτομικά."
Αυτή τη χρονιά, φύτεψα και συνεχίζω να φυτεύω πολλά σποράκια μέσα μου και περιμένω να ανθίσουν και με αυτή τη σκέψη χαμογελάω πριν κοιμηθώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου