Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014

ΠΕΡΙΤΤΑ ΚΛΙΚ.

Όταν βγαίνω στο δρόμο, αποφεύγω να έχω
μαζί μου ό,τι περιττό.
Εχω ελεύθερα χέρια και με μια κίνηση μπαίνω στο μπουφάν-πάπλωμα.
Κάθε φορά που είμαι κρυμμένη εκεί με την κουκούλα μου, γίνομαι εντελώς αόρατη.
Το μόνο που με βγάζει απο κει, είναι το να μου πέσει το ακουστικό.
H υπερευαισθησία έχει και το όριό της φυσικά, αλλά κάποιες φορές όλα χρωστάνε στον εαυτό τους να γίνουν αυτοσκοπός-και είναι υπερβατικό και διασκεδαστικό να απολαμβανει κανείς αυτά τα μικρά που ξεκλειδώνονται χωρίς πολλή σκέψη.
Οταν ξαναμπαίνω σε αυτό τον κόσμο, τα αισθήματα και η ενέργεια που έχω με μουδιάζουν οργασμικά.
Τα πόδια μου σαν να είναι σε κλωστές δεμένες από τα κρουστά και τα χέρια γίνονται δυο μακριές λευκές γρήγορες γραμμές που προσπαθούν να μη χτυπήσουν.
Τα κλικ στα δάχτυλά μου σπάνε το ρυθμό.
"Κλικ".
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που πιάσαμε χέρια πρώτη φορά.
Ήταν σε αυτό το δρόμο που διασχίζω, σε αυτή την κατηφόρα.
Κατηφόρα για αυτόν, ανηφόρα για μένα τοτε.
Τώρα για μένα κατηφόρα.
Δε σταματώ ούτε δευτερόλεπτο σε αυτή τη διαδρομή, σχεδόν την τρέχω.
Συναντώ την ίδια σκηνή κάθε φορά, όλο και πιο θολά.
Τότε δεν φορούσα ακουστικά για να μπαίνω σε κόσμους φανταστικούς, τότε δεν άκουγα το φαλσέτο του.
Τότε τα φορούσε εκείνος.
Ένα κλικ στα δάχτυλά μου.
Ενα κλικ πισω του, ακολουθώ, μπας και προλάβω.
Συναισθηματικός μαραθώνιος ή σκυταλοδρομία.
Σήμερα εγώ συγκινούμαι με τα δικά του.
Τότε εκείνος έπιασε τα χέρια μου.
Και τότε, 'κλικ'.
Το βλέμμα μου πέφτει γρήγορα πάνω στους ανθρώπους που
με κοιτάζουν ενώ περνώ ανάμεσά τους.
Στη στιγμή που κινηματογραφώ όλοι είναι σε έναν κόσμο τέτοιο, όλοι τρέχουμε πίσω από κάποιον, όλοι τρέχουμε σε μια διαδρομή που δεν αντέχουμε να ξαναπατήσουμε, όλοι μένουμε με συνήθειες που μυρίζουν ναφθαλίνη και όλοι νομίζουμε πως είμαστε αόρατοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου