Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ.


Σαν άπληστος σπόρος που όλο θέλει να μεγαλώνει.
Σαν κύστη που θέλει να σκάσει σε άρνηση της πραγματικότητας.
Σαν τσακισμένη σελίδα στην ηρεμία της λογοτεχνίας.
Σαν φωτογραφία που ήθελε να γίνει κινηματογράφος και παντα βγαίνει κουνημένη.
Σαν γόνατο που πληγώνεται με ελπίδα το ύψος.
Σαν παιδί που θέλει, χωρίς να ξέρει τι.
Σαν έφηβη που θέλει, χωρίς να ξέρει γιατί.
Σαν να μη θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι.
Σαν να μη θέλω να κοιμηθώ.
Σαν να μην ξέρω τι μου γίνεται.
Σαν να μη θέλω να ξέρω.
Σαν να ήρθε η ώρα να φεύγω πάλι.

1 σχόλιο:

  1. Υπέροχο! Με άγγιξες... ιδίως οι τρεις τελευταίοι στίχοι αποδίδουν κάλλιστα την ψυχική μου κατάσταση τον τελευταίο καιρό...
    "... Σαν να μην ξέρω τι μου γίνεται.
    Σαν να μη θέλω να ξέρω.
    Σαν να ήρθε η ώρα να φεύγω πάλι."

    Συμπληρώνω... αλήθεια για πού;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή