Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Η ΟΥΛΗ ΤΗΣ.


Ruth Orkin
Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά
κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.
Ολοι αγαπούν τα τράυματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποιά μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.
Γι' αυτό τ' αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία
τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.


Ε.Χ.Γονατάς, Ιβαν Γκόλ, Ποιήματα (1920-1950)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου