Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

THE EMPTIEST OF FEELINGS.

Ξάπλωσα πριν κοιμηθώ με μόνο φως αυτό που πέφτει στις 5:40 το πρωί από το παράθυρο που βλέπει στον πίσω δρόμο με τη στοά.
Μάτια ανοιχτά, χέρια σταυρωμένα και ακίνητα πάνω στο στήθος.
Η στιγμή ιερή.
Το μαξιλάρι με ρουφάει μέσα του.
Δε φοβάμαι.
Τη στιγμή την έχω επαναλάβει ασυνείδητα όποτε ακούω αυτό το τραγούδι.
Σπάνια, όπως της αξίζει.
Κάθε φορά που το ακούω, το σώμα μου παραδίνεται πλήρως στην ψυχή μου.
Βρίσκω τον εαυτό μου στον παρελθόν, στην ίδια στάση, ίδιο αίσθημα, ακούγοντας το να  αναρωτιέται πως γίνεται να συγκινείται κανείς τόσο.
Και πως γίνεται κάποιος να αντέχει τόση ομορφιά.




One day 
I am going to grow wings
A chemical reaction

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου