Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

À ZOÉ.

Aγαπημένη Zoe,

είμαι οχτώ χρονια πια εδώ.
Εχασα τις λέξεις που ήξερα.
Δεν μπορώ καν να τις βάλω σε σειρά και να φτιάξω μια σωστή πρόταση.
Αλλά ούτως ή άλλως, δε θέλω. 
Το μισό μυαλό μου το έχω αφήσει σε σένα.
Τα τοπία όσο σου γράφω, τρέχουν ενώ εγώ κάθομαι στο τρένο.
Μονολογώ.
Λιακάδα.Και όμορφος Ιούνιος.Τι όμορφα που ήταν χθες.Τί ομορφη που είσαι το πρωί. Όποτε είμαι μαζί σου νιώθω τόσο αγνά, χωρίς μνήμη βίας. Γάλα και βαμβάκι με αγκαλιάζουν από το πουθενά.
Κοιτάω συνεχώς τις εικόνες που προβάλλει το φιλμ. Τρέχουν όπως και οι πεδιάδες παράλληλά μου. 
Προσέχω τις λεπτομέρειες σε ό,τι προλαβαίνω να δω, αλλά τα ξεχνώ μονομιάς. 
Τα καρέ επιπλέουν στα μάτια σου σαν κύματα κόκκινα και πράσινα.
Χάνονται στο πλήθος που αποφεύγει να κοιτάει στα μάτια τον κόσμο και ουρλιάζει υστερικά με παράλογες χειρονομίες στον αέρα. Αναρωτιέμαι αν κάνω κι εγώ ετσι μήπως θα με προσέξεις και θα έρθεις να με συναντήσεις. Όσο το σκέφτομαι δεν κανω κάτι όμως, παραμένω τρομοκρατημένος στη μέση του χάους. Αγγίζω τα μάγουλα μου να δω αν είναι παγωμένα. Θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει πως είναι το αγαπημένο της αίσθημα μέσα στο χειμώνα. Αλλά όχι να κρυώνεις γενικά, μόνο το δέρμα του προσώπου να είναι που και που δροσερό.
http://24.media.tumblr.com/03922d735088f8ccf6443b7fe46b342b/tumblr_mlo1vaTfDB1qe3697o1_500.gifΕχω να νιώσω έτσι καιρό και μάλλον τα πράγματα δεν ήταν όπως θα έπρεπε να είναι.
Είναι μικρά θαύματα αντίστασης στη φύση τέτοια αισθήματα.
Σχεδιαζω μια γραμμή στο χαρτί που κουβαλάω τσαλακωμένο στην τσέπη μου από κάπου. Την τεντώνω, τη μουντζουρώνω. Όχι με προθέσεις κακοποίησης, ίσως εικονογράφηση μιας αφηρημένης σκέψης θα έλεγε κανείς.
Σε περιμένω.
Αγαπημένη Zoe, εδω και οχτώ χρόνια προσποιούμαι ότι κάνω βόλτα τριγύρω ενώ το μόνο που κανω είναι να σε περιμένω. Προσποιούμαι ότι γίνομαι ο απέναντι, ότι αυτός σε περιμένει, αλλά αυτός αλλάζει θέση ή δεν είναι υπομονετικός ή συνήθως κάποιος τον συναντά και τότε άλλος παίρνει τη θέση του.
Αραγε κάποιος να προσποιείται πως κάθεται στη δική μου θέση;
Λέει ένα τραγούδι, πως είμαστε μόνοι στις δύο πλευρές γυάλινης πόρτας. 
Καθρέφτη θα έλεγα εγώ.
Zoe, βαρέθηκα να είμαι το υποκείμενο στις σκέψεις μου. 

Αν και διήρκησαν λίγο τελικά, ούτε που τα κατάλαβα πως γλίστρησαν από τις τσέπες μου.
Οχτώ χρόνια.
Μάλλον τρέχουν τα χρόνια σαν να είναι έξω από το τρένο που επιβαίνουμε.  

Παίρνω το τρένο γιατί δεν αντέχω άλλο τα διόδια όποτε οδηγώ. 
Όχι τόσο για τα λεφτά.Αλλά δε γίνεται να σταματώ κάθε λίγο και λιγάκι.
Τον Ιούνιο η ζέστη της νύχτας στην αναμονή με πνίγει. Είναι πολύ γλυκιά.
Αλλά όταν τρέχεις, όλα αυτά μένουν πίσω, όπως τα μαλλιά σου ενώ τα φυσάει με δύναμη ο αέρας που μπαίνει από το τζάμι του συνοδηγού. 
Το φιλμ τώρα δείχνει χέρια βρεγμένα μόνο στον κύκλο της παλάμης. 
http://data1.whicdn.com/images/60182937/large.gifΠαλάμες που στήριζαν μάτια και δάκρυα, αν το δει κανείς ποιητικά.
Κοιτάω τα δάχτυλα μου και μετά σηκωνω τους δείκτες από κάθε χέρι και κάνω ότι σου μιλάω.
Μήπως ήθελες να κάνουμε πιο πολλά μαζί;
Μήπως ήθελες να μη σε γνωρίσω καλοκαίρι;
Μήπως ήθελες να οδηγείς εσύ;
Μήπως δεν ήθελες να σε κοιτάω όσο περπατάς;


Συνεχίζω να σε περιμένω εκεί και απέναντι έχουν φύγει όλοι, δεν μπορώ να αλλάξω με κάποιον θέση πια. Γυρναω μπας και βρω χώρο να κάνω βήμα αλλά φοβάμαι πως τα καρέ που βλέπω στο φιλμ θα πέσουν και θα μαυρίσουν τις εικόνες γύρω μου, φοβάμαι μήπως αλλάξει αυτή η πραγματικότητα και εγώ είμαι χρόνια εδώ, δεν ξέρω πως να ζω αλλιώς. Υποφέρω ανάμεσα σε αυτές τις μικρές αποφάσεις ή αποδράσεις. Ίσως εσύ Zoe, αγαπημενη μου να είσαι εξοικειωμένη με αυτό. Ίσως έπρεπε εσύ να οδηγείς από την αρχή. Το ένα δάχτυλό μου πιάνει το άλλο. 
Πρέπει να συναντηθούμε ξανά . 
Η γραμμή φεύγει από το χαρτί και γίνεται μια βρωμιά στην άκρη του παπουτσιού μου.
Δεν τολμάω να κοιτάξω άλλο κάτω, κλείνω τα μάτια.
Κάποιος μου πιάνει τον ώμο. 
Ανοίγω τα μάτια.
Αλλάζεις το φιλμ και μου δείχνεις δικά σου μέρη λευκά.
Τα μάγουλά σου είναι παγωμένα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου