Τρίτη, 4 Φεβρουαρίου 2014

ΕΙΣΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΟΝ;

Μου έχει τύχει πολλές φορές να μου πουν: "είσαι ο πιο κοινωνικός άνθρωπος που ξέρω" ή έστω οτι είμαι πολύ κοινωνική, ξέρω πολύ κόσμο, κοινωνικοποιούμαι εύκολα, δεν έχω πρόβλημα να εκτίθεμαι κοκ.
  Κάθε φορά που ακούω κάτι τέτοιο, πέραν του να απορώ γιατί (ξεκαθαρίζω πως υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή μου με τους οποίους έχουμε περάσει καλά, κάνουμε βόλτες, ταξίδια, παίζουμε, μαλώνουμε, μπλέκουμε, ξαναχαιρόμαστε, ανοίγουμε τις ψυχές μας, αλληλοστηριζόμαστε κοκ.Ευλογία.), πέραν του να εύχομαι από μέσα μου "μακάρι" και να σταυρώνω τα δάχτυλά μου, πέραν του να σκέφτομαι τη χιουμοριστική έκφραση της οικογένειάς μου αν το άκουγε που πιθανότατα θα ήταν να ξεσπάσει σε γέλια και να πει " εε όχι, λάθος" , προσπαθώ να καταλάβω τι κουτόχορτο τρώει ο καθένας σε αυτή την κοινωνία και κατά πόσο έχουν  μάθει να ερμηνεύουν συμπεριφορές.
Πώς μπορούν κάποιοι άνθρωποι να ψηφίζουν με τέτοιο δείκτη νοημοσύνης είναι η άλλη ερώτηση που με βασανίζει, αλλά απ'ότι φαίνεται από τα κοινωνικοπολιτικά αποτελέσματα, εδώ οι ερωταπαντήσεις είναι φαύλος κύκλος.
  Για να είμαι σαφής, δεν είμαι αρνητική καθόλου με το να είναι κάποιος κοινωνικός και ευχάριστος.
Αντιθέτως το θεωρώ, δείγμα ευφυίας και προσαρμοστικότητας.
Αυτός ο οποίος είναι "κοινωνικός" σημαίνει ότι τα πηγαίνει καλά με τους άλλους; Ή ότι θέλει να τα πηγαίνει καλά με τους άλλους;
Διακρίνω δυο περιπτώσεις.
  Η μία είναι να είναι κάποιος ετσι εκ φύσεως που οι ανάγκες του να είναι πολύ λιγότερες από κάποιους και άρα να είναι ευχάριστος σε πολύ περισσότερους, λόγω του ότι οι άνθρωποι είναι θύτες στο κυνήγι εξουσίας και άρα να θέλουν κάποιον που είναι καλός για να περνά ευχάριστα ο χρόνος, να υπάρχει και η επιβεβαίωση αλλά να μη δυσκολεύει τις ζωές τους κοκ. Πόσες παρέες δεν έχουμε δει έτσι; Η πλειοψηφία σε τέτοιες δομές βασίζεται. Υγιές να συμβιώνουν έτσι οργανισμοί παρά το ότι δε μου αρέσει εμένα, έτσι γίνεται.
  Υπάρχει  η άλλη περίπτωση των ανθρώπων που έχουν μυαλό και ανάγκες που έρχονται συχνά σε σύγκρουση με των άλλων,αλλά ακριβώς επειδή έχουν την απαραίτητη νοημοσύνη (κοινωνικού τύπου) προσπαθούν να βρουν σημεία επαφής. Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα.
Αφενός, γιατί κανείς δε θέλει κάποιον που είναι απαιτητικός στις σχέσεις του ή υπεραναλυτικός ή έχει ένα σωρό θέματα προσωπικά που δεν γίνεται να ταυτίσει με οποιαδήποτε ομάδα. Πόσες φορές ξεκινάνε άνθρωποι να κάνουν παρέα και καταλήγουν να κάνουν παρέα κάποιοι από αυτούς μεταξύ τους σε κλειστότερους κύκλους και κάποιοι να μένουν στην απέξω γιατί δεν κολλούσαν σε κάτι που οι άλλοι βρήκαν κοινό; Υγιές κι αυτό, υγιή όλα.
Αφετέρου, γιατί το άτομο αυτό,μπορεί να μην πιστεύει στις ομάδες και τα σύνολα, να είναι απογοητευμένο από την κοινωνία ως έχει, να προσπαθεί να βρίσκει επαφές και να απογοητεύεται κι άλλο γιατί βλέπει όλο και περισσότερο πόσο δεν ταιριάζει αλλά ταυτόχρονα ως άνθρωπος να νιώθει μοναξιά.Όπως θα έλεγε ειρωνικά και ο αγαπημένος μου, Τομ, meeting people is easy. Αυτός ο άνθρωπος έχει δυο επιλογές.
  Να πάρει απόφαση ότι είναι μοναχικός καβαλάρης και να σταθεί στα πόδια του,απόμακρος από όσα τον στεναχωρούν και τον κάνουν να μη θέλει να είναι μέρος κανενός συνόλου ή να αποδεχτεί πως δεν γνωρίζει τόσο καλά τον εαυτό του, αλλά τον αγαπάει και γι'αυτό να προσπαθήσει να τον γνωρίσει μέσα από άλλες καταστάσεις, να παίξει με τα όριά του προσπερνώντας ό,τι τον εκνευρίζει με όλα τα ρίσκα-κυρίως συναισθηματικά.
  Και τα δυο είναι δύσκολα. Εγώ είμαι υπέρμαχος της δεύτερης επιλογής-ίσως λόγω της ηλικίας μου. Δεν έμαθα κι αλλιώς,θα μου πεις.
Η μαμά μου, της οποίας είμαι μινιατούρα, έχει χτίσει ένα προφίλ υπερκοινωνικού ανθρώπου από ατυχία στην επιλογή επαγγέλματος. Όσο την ξέρω και την καταλαβαίνω είναι από τους πιο λογικούς ανθρώπους στο θέμα συντροφιά και από τους πιο μοναχικούς ανθρώπους-ίσως πιο πολύ από μένα. Λόγω συνθηκών της καθημερινότητάς της, αναγκάζεται να κάνει παρέα με άτομα που δεν επιλέγει και βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τσούρμο καταθλιπτικών περιπτώσεων που τελικά ανέχεται.
  Αυτό της το χαρακτηριστικό και όλη της η σκέψη σχετικά με την υγεία της μοναξιάς, έχει μπει με ενδοφλέβια μέσα μου.Όπως επίσης και το άλλο, για το οποίο τη θαυμάζω. Το να μη φοβάται να εκτίθεται και να είναι αισιόδοξη στα δύσκολα, γιατί ξέρει τι  κρατάει για τον εαυτό της και γίνεται όλο και πιο δυνατή ακριβώς χρησιμοποιώντας για όπλο την ευαισθησία και την καλοσύνη.
Αυτό που άλλοι βλέπουν υποτιμητικά, ως αφέλεια και ευκολία στην κοινωνικοποίηση.
Μου έχει τύχει να με χαρακτηρίσουν χαζοχαρούμενη. Ξέρω καλά ότι δεν είμαι. Αλλά το δικαιολογώ.
Δικαιολογώ γιατί κατανοώ πόσο διαφορετικά μπορεί να σκέφτεται κάποιος, βλέποντας τις επιλογές που κάνει στη ζωή του.
  Με την ίδια λογική, λειτουργούμε και σε σχέση με την κοινωνικοποίηση.
Είναι πολύ σημαντικό πως μαθαίνουμε ως παιδιά.
Αν κατανοούμε τι σημαίνει αποτυχία, τι σημαίνει φίλος, τι σημαίνει εαυτός, τι σημαίνει θέληση ή τι σημαίνει ο κόσμος γύρω μας. Στην τελική η σκέψη είναι μία: Και τί έχω να χάσω;
  Κάποιοι είναι πολύ πιο εγκρατείς, δε γνωρίζουν εύκολα ανθρώπους, είναι ψυχροί ή λένε με καμάρι οτι έχουν κλειστούς κύκλους ή ότι θέλουν το χρόνο τους ή πως φρικάρουν με τον κόσμο και πολλά άλλα. Ναι, όντως.
  Παρά το ότι για όλα αυτά μπορεί να βρίσκω επιχειρήματα υπερ τους και να τα νιώθω, τα σνομπάρω και μου φαίνονται εύκολες, αδιάφορες, ξενέρωτες και δήθεν επιλογές. Με ένα απλό παράδειγμα, μου φαίνεται σαν κάποιος που φοβάται να προσεγγίσει ανθρώπους ερωτικά και κοκορεύεται για το πόσο καλό είναι το σεξ με πλαστική κούκλα. Ούτε καν αυτοερωτισμός, ούτε καν υπέρβαση για να ανακαλύψεις τον άλλο. Μια απλή συγκατάβαση του πλαστικού ασφαλούς. Εχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους που εκτιμώ που λετουργούν έτσι και πιθανότατα να φαίνομαι και σε αυτούς με υποτιμητικό τρόπο ''χαρούμενη'', αλλά αυτά που νιώθω με τη σειρά όταν είμαι μαζί τους είναι (συνήθως): θέλω να προσπαθήσω να σε γνωρίσω, θέλω να περάσουμε καλά, σε βαριέμαι, ξεπέρασε τον εαυτό σου.
  Είναι κάποιοι άνθρωποι που ανακαλύπτεις πως θέλουν λίγη ενθάρρυνση για να νιώσουν οικεία, εμπιστοσύνη, αλλά ποιός είπε ότι εσύ νιώθεις ασφάλεια όταν ανοίγεσαι μπροστά σε όλους;
Την τραγικότητα πάντα θα τη βλέπω στα χαμόγελα και ας λέει ο καθένας ό,τι θελει. Στην τελική, όλοι παρατηρούμε αλλιώς τη ζωή.
Εχω γλυκόπικρη γεύση από όσες ομάδες ανθρώπων έχω γνωρίσει, είτε αυτές είναι στο σχολείο, είτε στο πανεπιστήμιο, είτε σε στέκια, σε φεστιβάλ, σε μπαρ, παρέες γνωστών κλπ. Νιώθω ότι δεν μπορώ να ανήκω πουθενά αλλά ούτε που θέλω κιόλας.
Όταν βρισκω ενδιαφέρον κολλάω για λίγο και τελικά εξαφανίζομαι. Γι αυτό και όλα είναι κάπως σύντομα, στο χρόνο που τους πρέπει.Εχω μικρούς κύκλους και ξανα και ξανά.
  Ετσι είμαι από τα νήπια, έτσι είμαι μέσα στην οικογένειά μου, έτσι είμαι ακόμα κι όταν είμαι μόνη στο σπίτι μου.
Δεν αναφέρομαι στο ''είμαι ξεχωριστός", αυτό ισχύει καθολικά και το θεωρώ περιττό να συζητηθεί.
Αναφέρομαι στο ότι κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν να ανήκουν κάπου, είναι νομάδες.
Και αυτό είναι το πιο επώδυνο.
Ξεχωριστοί είμαστε ούτως ή αλλως, αυτό που είναι δύσκολο και επώδυνο είναι να μπορέσεις να βρεις συνδέσεις.
Αλήθεια, εδώ βρίσκω το νόημα όλης της ανθρώπινης φύσης, όσο απλό και να φαίνεται.
Γιατί το μπλογκ μου λέγεται Ιστορίες ενός αρτόμου και δε λέγεται Ιστορίες του αρτόμου, αφού εγώ μόνο γράφω άλλωστε; Γιατί προσπαθώ να εκφραστώ μεσα από την τέχνη με αυτό τον τρόπο; Γιατί  θέλω να δημιουργώ κόσμους; Γιατί είμαι έτσι;
Γι αυτό μάλλον και ξέρω ένα σωρό κόσμο, για αυτό με λένε "κοινωνική".
Και σε αυτό το επίπεδο, με τιμά.
Όλοι έχουν ενδιαφέρον, με όλους έχω κοινά, ενδιαφέρομαι να τους μάθω, να γελάσω μαζί τους, να κάνουμε παρέα ή να νιώσω μέρος του κόσμου τους και να τους ανοίξω χώρο στο δικό μου και όλα αυτά αλλά μέχρι στιγμής είμαι ταξιδιάρικο πουλί. Σε όλα τα μέρη που έχω πάει θα μπορούσα να ζω, δεν ξέρω αν έχω σπίτι κάπου όμως, όταν είμαι κάπου μπορεί να είμαι ο πιο ήρεμος και ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου και παράλληλα να πνίγομαι.
Σε μια ερωτική σχέση τα ίδια.
Και δεν νομίζω να αλλάξω, είναι η μεγαλύτερη και η πιο δύσκολη παραδοχή.
Προφανώς όσο θα μεγαλώνω θα αλλάζουν πράγματα, αλλά μιλάω για κάτι πολύ εσωτερικό, για αντίληψη.
Ό,τι ισχύει και για όλους τους ανθρώπους της γης δηλαδή.
  Μπαίνω στο Facebook και βλέπω πράγματα που στέλνουν και δεν ξέρω γιατί είμαι εκεί, αν το χρειάζομαι. Εργαλείο είναι όπως όλα, φυσικά. Αλλά είναι περίεργοι οι ψυχισμοί των ανθρώπων και οι χωροχρόνοι που συνδιάζονται με αυτούς.
 Ακούω/βλέπω πράγματα τα οποία σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία μου είναι ανεπίτρεπτα και αγενή και αν είχα λόγο θα έκανα σκηνή υστερίας και θα σήκωνα τον κόσμο ανάποδα για να ηρεμήσει ο εγωισμός μου. Τυπικό παράδειγμα για το πως μια κοινωνική σχέση επιβιώνει, είναι να σε αδικήσει κάποιος και εσύ εκείνη την ώρα να μπορείς να τον θίξεις ή να τον προσβάλλεις με επιχειρήματα αλλά να επιλέξεις να μην το κάνεις, όχι από "ανωτερότητα" (αφού αυτή η έννοια είναι ρατσιστική κατά τη γνώμη μου) αλλα ακριβώς επειδή ζυγίζεις και κρίνεις τα πράγματα και σκέφτεσαι πως δεν χάνεις κάποιον σημαντικό από τη ζωή σου εφόσον λειτουργει έτσι και δε χρειάζεται καν να προσπαθήσεις όταν ο άλλος σου επιβάλλεται. Ή πχ. καταλαβαίνεις ότι κάποιος σου λέει ψέμματα. Σε ενδιαφέρει τόσο ωστε να του ζητήσεις το λόγο ή το ανέχεσαι;
  Εννοείται αν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος, εκατομμύρια τέτοια σε πειράζουν και στεναχωριέσαι και πιστεύεις ότι κάτι δεν κάνεις καλά και γίνεσαι πιο ανεκτικός ή και πιο απόμακρος.
Θέλω πολλές φορές να εξαφανιστώ, να χτυπησω τα δάχτυλά μου και να αλλάξω κατάσταση.
Αλλά είπαμε, δεν είναι λύση ο σολιψισμός.
Νιώθω ότι το όπλο μου είναι ο εαυτός μου.Και τον εκθέτω.Και αυτή τη στιγμή που γράφω.
Γιατί δεν είμαι μόνη μου. 
Πλήρης συνείδηση του πόσο σκληροί και κακοί μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι.
Αλλά είναι πολύ πιο δυνατό να αντιστέκομαι σε αυτό με την αληθινή αγάπη μου προς αυτούς και όχι ενώ υποκρίνομαι ότι είμαι φίλη τους ή ότι περνάω καλά με όλους.
Είναι τουλάχιστον θέμα αξιοπρέπειας, αν δεν το δείχνεις, να το νιώθεις.




2 σχόλια:

  1. Μεγάλη κουβέντα άνοιξες και μεγάλο ξεδίπλωμα ψυχής...
    Αν είμαι κοινωνικό ον;;; Κάποτε πίστευα πως ήμουν... Τώρα νομίζω, ότι αρχίζω και το γυρνάω σε "μοναχικός καβαλάρης'... ένας θηλυκός Λούκυ Λουκ... κάτι τέτοιο...
    Την καλημέρα μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή