Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

I AM THE KEY TO THE LOCK IN YOUR HOUSE.

CINEMA CEM ANOS LUZ: Cine Dicas: Lançamentos em DVD
Περνάω περιόδους της ζωής μου που βλέπω εφιάλτες.
Μπορεί να βρει κανείς άπειρους λόγους ή να μου χαρίσει ένα βιβλίο του Freud, αλλά το πιο φοβερό δεν είναι τόσο η ανάλυσή τους αλλά το βίωμά τους.
Αλήθεια, φοβάμαι, το υποσυνείδητό μου κάνει τρελούς συνδιασμούς, πλάθει μια πιστευτή πραγματικότητα, διαδοχικά τη μια σκηνή μετά την άλλη και εγώ συμμετέχω με μισή συνείδηση μέσα και μισή στο άγχος του να ξεφύγω.
Εχω μπλέξει τις ταινίες, το παρελθόν και τη φαντασία μου σε ένα μυαλό που τρέχει.
Ανοίγει η μαύρη τρύπα και με ρουφάει μέσα.
Τα κάναμε όλα κινηματογράφο πια.
Eχω μπεί σε ρόλους που είμαι εγώ, αλλά είμαι και άλλη, είμαι η Ευτυχία και ξέρω ότι κάτι κακό γίνεται, ότι πάει να γινει αυτό που δε θέλω, αυτό που με τρελαίνει, προσπαθώ να προφυλάξω τους δικούς μου, να φύγω, φοβάμαι μετά μην ξυπνήσω και εχω βρεθεί αλλού που είναι χειρότερα ή μήπως δεν είναι η πραγματικότητα.
Πιστεύω ολο και πιο πολύ ότι έπρεπε να σπουδάζω ψυχιατρική.
Πίεσα τον εαυτό μου μια ακόμα φορά, μιας και ήμουν εντελώς αδύναμη για να βγω στο κρύο, να κοιμηθώ με τη διαταραχή μου.
Εχω συναντήσει όλο τον κόσμο, τις συμπεριφορές, τις φοβίες και τα άγχη μέσα σε μια μέρα και δεν μπορώ άλλο.Θρίλερ.
Φοβάμαι και να κοιμηθώ πια.
Ξέρεις, το λες αυτό και νομίζει ο άλλος ότι υπερβάλλεις, ότι δεν είναι γενναίο από μέρους σου να κάνεις κάτι το οποίο εσένα σου φαίνεται φυσιολογικό, αλλά για τον άλλο είναι τρόμος.
Ξύπνησα για χιλιοστή φορά σε ένα 24ωρο χωρίς να έχω αίσθηση του αν είναι νωρίς-αργά και πήγα στο σαλόνι να ακούσω μουσική και να πιω ένα ποτήρι γάλα με μέλι, μήπως και παρηγορηθώ.
Αυτό το πήρα και από τους δύο γονείς μου. Την αυθυποβολή εννοώ, όχι το γάλα.
Είναι κάποιοι στίχοι που σε σημεία στη ζωή μας, έρχονται και κολλάνε σαν το χαμένο κομματάκι παζλ που βρισκόταν πίσω από τον καναπέ για χρόνια.
Να το, το παζλάκι μου:

It's always best when the light is off,
It's always better on the outside.
Fifteen blows to the back of your head,
Fifteen blows to your mind.

So lock the kids up safe tonight
And shut the eyes in the cupboard.
I've got the smell of a local man
Who's got the loneliest feeling.


Δεν υπαρχει περίπτωση να το ακούσω χωρίς να συγκινηθώ ή να μην πατήσω το Repeat.
Θέλω να δω ένα ωραίο όνειρο πάλι, γαμώτο.
Να δω κάτι όμορφο.
Μιλούσα για σκέψεις σχετικά με ταινίες που θέλω να κάνω και μου είπε ένας φίλος μου τις προάλλες ότι θέλει να δει τις επιθυμίες μου και όχι τις σκέψεις μου. 
Και έχει δίκιο, απόλυτο.
Είμαι συναισθηματικά άρρωστη.
Προσπάθησα να σκεφτώ ΕΝΑ πράγμα που επιθυμώ και δεν μπορώ να βρω.
Χίλια μικρά πράγματα και σκέψεις όμορφες και όλα με κάποια συγκατάβαση ικανοποίησης.
Να τη και η ερμηνεία, υποσυνείδητο.
Nα το το κλειδί.


2 σχόλια:

  1. Δεν είσαι μόνη... Χιλιάδες εκεί έξω ζούμε με απίστευτες φοβίες και άγχη... Μου λες ότι φαίνεται στους άλλους περίεργο, όταν τους λες ότι φοβάσαι πλέον να κοιμηθείς... Δεν έχω την ίδια φοβία με σένα... εγώ έχω άλλη... καλύτερη χειρότερη, δεν ξέρω... πάντως το ίδιο βασανιστική... φοβάμαι τρομερά το περπάτημα... νομίζω ότι θα περπατήσω και θα πάθω καρδιακή προσβολή... κι όλα αυτά ακολουθούνται φυσικά από απίστευτα σωματικά συμπτώματα... Νάξερες πόσο σε καταλαβαίνω...
    Συναισθηματικά άρρωστη;;; Ναι μπορεί να είμαστε...
    Κρατάμε όμως και το κλειδί της ανάρρωσης μας... Μετά όμως από τόσα χρόνια, είμαι πεπεισμένη πως δεν πρέπει να ψάχνουμε τη λύση στο παρελθόν μας... Το κλειδί της ανάρρωσης μας είναι μόνο στο παρόν μας... και στην ανακάλυψη επιτέλους των επιθυμιών μας... γιατί δεν μπορεί ρε γαμώτο, όλο και κάποια επιθυμία θα έχουμε...
    Πολλά αγωνιστικά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι σίγουρη ότι όσοι είμαστε, τόσοι διαφορετικοί φόβοι υπάρχουν και ακόμα παραπάνω.
      Δεν είναι κακό πράγμα ο φόβος, αυτό βλέπω με τον καιρό.
      Όχι όταν το συνηθίζεις, ούτε μιλάω για κρίσεις πανικού.
      Νομίζω το δύσκολο είναι η υπέρβαση όλου αυτού. Το να πεις στον εαυτό σου, ξέρεις κάτι, είμαι καλά, είμαι ευτυχισμένος.Μπορώ να είμαι καλά χωρίς να θέλω να αποβάλλω από το χαρακτήρα μου το άγχος για το σκοτάδι. Ας ειμαστε δημιουργικοί με αυτο που μας τρώει γιατί στην τελική μας συντροφεύει. Αυτό που λες περί περπατήματος, για μένα ας πούμε ναι ,είναι ξένο και μου κάνει εντυπωση, αλλά ακουγεται γλυκητατο. Σαν να θέλω να περπατήσω μαζί σου ας πούμε. Όπως λες, η ανάρρωση -αν είναι συναισθηματική αρρωστια ή ιωσούλες- είναι στο χέρι μας. Το κλειδί είναι μεσα μας Και ζώντας το, τωρα, θα ξεκλειδωνουμε πορτουλες και πορτουλες. Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, χαμένη και ποτε μικρή πότε μεγάλη, όλο και θα περνάμε σε επόμενες περιπέτειες. Ίσως αυτός είναι ο δρόμος για την ευτυχία ή να είναι απλά επιθυμία για ζωή. Ίσως να μήν ειναι και κατι που μπορουμε να ορίσουμε με σκέψεις, αλλα μονο να το ζήσουμε. :)

      Διαγραφή