Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

IN BLANK RAINBOWS.


Κάθομαι στον καναπέ ατάραχη και στραβοχυμένη από την κούραση.
Ξημέρωσε.
Νιώθω σαν παγωμένη λευκή αμυγδαλιά, φέτος ήρθαν νωρίς στην Αθηναϊκή ζωή μας.
Κοιτάω το δάχτυλό μου που είναι χαραγμένο από ατύχημα με σπασμένο μπουκάλι και τα αίματα στο χέρι μου. Χιονάτη 2014, σου λέει μετά. Γλείφει το αίμα και συνεχίζει το πάρτυ.
Βγάζω το κεφάλι μου έτσι όπως κρέμεται στο πλάι, σπρώχνω την κουρτίνα λίγο με το μάγουλο και αυτή ξαναπέφτει στο πρόσωπό μου, βλέπω όμως έξω τώρα καλύτερα.
Το φως με τσακίζει, όχι μόνο στα μάτια, αλλά και ψυχολογικά.
Τραγουδάω το Reckoner παράφωνα.
Ανοιγοκλείνω όμως το στόμα μου χωρίς ήχο όταν έρχεται το "Because we separate like ripples on a blank shore".
Βάζω τον Τομ να το τραγουδήσει τρεις-τεσσερις φορές μέχρι να το βάλω καλά στο μυαλό μου.
Τον έχω τόσο βαθιά ριζωμένο τώρα που σχεδόν φανταζομαι τα χείλη του όποτε τον ακούω.
Ρίχνω ξανά την προβολή μου στον κατάλευκο ουρανό. White sky, snow sky.
Ή blank, θα του ταίριαζε.
Αν είχα δυνατή φωνή θα του τραγουδούσα " Υοu paint yourself white and fill up with noise. There'll be something missing "
Ένα αεροπλάνο περνά από τις κεραίες των απέναντι πολυκατοικιών σαν κλωστή μέσα από τη βελόνα.
Όποτε βλέπω αεροπλάνα, συγκινούμαι κάπως, δεν ξέρω γιατί.
Ίσως μου φέρνει σκέψεις υπαρξιακές, σε σχέση με την απόσταση, σε σχέση με τις αλλαγές ή ακόμα και φυγές.Why should I stay here, why should I stay.
Δεν ξέρω αν σκέφτομαι κάτι.
Μάλλον απλά βλέπω τα αεροπλάνα, όπως έμαθα μικρή για να τρώω το φαγητό μου.
Θα μου πεις, εύκολο είναι να βλέπεις;
Αστέρια που πέφτουν μέρα.
Κάτι με τρώει μέσα μου, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει.
Aλλάζω τη μουσική, όχι Ευτυχία-μου λέω- δε θα ακούς όλο τα ίδια, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου.
Βάζω ένα γαλλικό συγκρότημα το οποίο με ενθουσίασε.
Σκέφτομαι στα γαλλικά χωρίς να ξέρω τόσο καλά.
Σκέφτομαι πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να καταστρέψω τον εαυτό μου.
Σκέφτομαι τι θα έλεγαν όσοι με ξέρουν και όσοι ξέρω ή όσοι είναι φίλοι ή όσοι αγαπώ, αν πέθαινα.
Σκέφτομαι πόσα όμορφα πρόσωπα συναντά κανείς σε μια μέρα, πόσες επιθυμίες μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ταυτόχρονα, με πόσες σκέψεις να κοιμάται και για τι από όλα αυτά να παλεύει.
Σκέφτομαι πόσα πράγματα είναι λάθος, πως οι άνθρωποι έχουν χάσει την ευαισθησία και την ευγένειά τους, πως όλα μοιάζουν θολά και αναρωτιέμαι ποιο το νόημα να ζει κανείς.
Σκέφτομαι προσωπικά. Αναρωτιέμαι αν (κι) αυτό με κάνει εγωίστρια.
Σκέφτομαι πως θα πεθάνω νέα για κάποιο λόγο και όλο αλλάζω τη σκέψη αυτή. Πρώτη φορά το λέω και τελευταία, γιατί το φοβάμαι πολύ αυτό.
Σκέφτομαι πως ανοίγομαι ή πόσες φορές έχω ανοιχτεί και θέλω να κλείσω σαν στρείδι.
Απορώ για πολλά, μάλλον όμως δεν έχω κουράγιο να σκεφτώ άλλο για σήμερα.
Όχι σήμερα, αύριο πήγε κιόλας.

http://www.youtube.com/watch?v=PC22Lcxumgk

4 σχόλια:

  1. Είναι λάθος για σένα να σκέφτεσαι, τι θα σκέφτονται οι άλλοι αν πέθαινες...
    Το έχω περάσει τούτο το στάδιο μετά από έναν επώδυνο χωρισμό... και τι κατάλαβα;;;
    αυτοί θα ζούσαν κι εγώ θα πέθαινα δηλαδή;;; Η εκδίκησή μου περνούσε από το χαμό το δικό μου;;;
    Όχι κούκλα μου... Η ζωή είναι πολύ ωραία για να την χαρίσω σε όσους με πλήγωσαν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η συνταγη λέει κάθε πρωί με το καλημέρα σας, στον καθρέφτη.

      Διαγραφή
  2. Τελικα αυτη η,πασιγνωστη,συνταγη πως λειτουργει;Στο δικο μου το μυαλο μονο με ενα τροπο.Κοιτας ,και αν δεις την αντανακλαση...εισαι ζωντανος.Αν οχι ,εχεις πεθανει.Και στις δυο περιπτωσεις...κερδιζεις.
    Ολα τα υπολοιπα(συζητησεις,δηλωσεις κ.τ.λ) μου φαινονται απλα φλυαριες.Δεν ξερω κι'ολας,ενα απλο α(ρ)τομο και γω.
    Καλημερα.

    ΥΓ:Αν δεν μου απαντησεις σημερα το πρωι μαλλον ο καθρευτης εδειχνε μονο τον τοιχο απεναντι..
    Αν φανει μια αγουροξυπνημενη φατσουλα,χαμογελασε της,ριξτης λιγο νερο,ντυσου,φτιαξου και βγες εξω να ζησεις αλλη μια μερα ζωντανη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον θα κοιτάξω την ξενυχτισμένη μου φατσούλα σήμερα.
      Αλλά ναι, ας είμαστε αισιόδοξοι ότι θα τη δούμε και όλα τα άλλα είναι περιττά.

      Διαγραφή