Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ LEGO ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ.

Τίποτα δε μου έχει φανεί πιο αληθινό από ετούτη τη στιγμή, αλλά ετούτη η στιγμή με στέλνει πίσω ή πολύ μπροστά -μα, αυτό μοιάζει με Lego, lego από αυτά που είμαι σίγουρη για αυτά όταν είμαι ευχαριστημένη από ετούτη τη στιγμή τότε το Lego παίρνει τα χρώματα που θέλω.
Όμως δεν ξέρω τι σημαίνει χρώματα.
Μου είπε,
κόκκινο αίμα
μπλε σκέψεις
κίτρινη επιτάχυνση
πράσινη κατάληξη
πορτοκαλί εργασία
μαύρη απουσία-εξουσία
άσπρο - τι είναι πιο δυνατό από μας; αυτό που άρχισε πριν από μας και δε θα τελειώσει.
Και εγώ της απάντησα:
Νταίζη, η στιγμή είναι εντελώς ακριβή.
Δουλεύουμε και τη βγάζουμε σε χαρτονομίσματα καινούργια και μετά καταλαβαίνουμε ότι εμείς βγάζουμε τα καινούργια χαρτονομίσματα, μετά τα τρώμε, μετά τα χέζουμε και μετά λέμε ότι χεστήκαμε στα λεφτά.
Πες με τρείς λέξεις, το πολύ, τι έκανες όταν σε αδικήσανε.

Βρέχει λιγο και μετά σταματάει.
Ό,τι είναι λίγο με εκνευρίζει, είναι παθητικό.
Τώρα όμως ξαφνικά, βρέχει πολύ, αλλά κι αυτό δε μου λέει τίποτα, γιατί έχω βγάλει πολλά ρούχα για στέγνωμα και πότε θα στεγνώσουν;
Ε καλά, αν δεν στεγνώσουν σήμερα θα στεγνώσουν αύριο.
Μεθαύριο.
Δεν είμαι πια κανένα παιδί να κρατιέμαι από τη στιγμή.
Κατακλυσμός.
Οι κλονισμοί του υπεδάφους δεν είναι πια της μόδας.
Μια μαύρη γάτα συνήθισε να κάθεται στο μαξιλάρι της βεράντας μου.
Μόλις της φωνάξω "ψιτ" αυτή φεύγει κι εγώ εξακολουθώ να την θέλω.
Ζεστές μάζες αερίων εκτοπίζουν τις ψυχρές, με αποτέλεσμα να μετακινείται το λαμπατέρ οταν από κάτω ανάβω ένα κερί.
Δεν υπάρχει λοιπόν, μυστήριο.
Υπήρχε μόνο ότι αυτός ήθελε εμένα κι εγώ ήθελα αυτόν.
Υπάρχει ακόμα κι ο αντικατοπτρισμός από το αναμμένο κερί πάνω τετράγωνο τζαμάκι.
Αυτός με χωρίζει τώρα από τη μπουγάδα -κι από τον κόσμο όλο.
Και δε θα περάσει ποτέ στην ιστορία, δεν είναι κοινού ενδιαφέροντος, δεν είναι επαναστατικός.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου