Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

ΣΤΗ ΧΡΟΝΟΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΚΑΝ.



Κλεισμένη στο σπίτι, ερμηνεύω μπροστά στον καθρέφτη.
Από μικρή είναι το μεγάλο μου μυστικό.
Θυμάμαι μια φωτογραφία που με έβγαλαν κρυφά οι γονείς μου γύρω στα 4-5, όταν έτρεχα και κλεινόμουν στο μπάνιο για να βλέπω τον καθρέφτη όσο κλαίω.
Η παράνοια της αυτοτιμωρίας, αναγνώρισης ή μήπως αυτοσυντήρηση;
Ο καθρέφτης είναι χρονομηχανή.
Μπορεί αν κοιτάξεις από πολύ κοντά-τόσο που να μη βλέπεις το υπόλοιπο πρόσωπο- και πολύ ώρα μέσα στα μάτια σου, να ανοίξεις χιλιάδες πόρτες και να βουτήξεις σε άλλους χρόνους, άλλα σώματα.
Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.
Στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς.
Παιχνίδι ταυτότητας, κατανόησης.
Δεν ξέρω αν είμαι εγώ.
Ή κι αν είμαι, ποια.
Αγγίζει κανείς τον καθρέφτη, ψάχνει να βρει τα κομμάτια του.
Μάτια, πρόσωπο, σώμα.
Πραγματικό, φανταστικό, συμβολικό;
Κόκκινο, μπλε, πράσινο;
Όλα στη θέση τους; 
Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι παρανοϊκή ή σχιζοφρενής.
Με έναν πολύ περίεργο και συναισθηματικό τρόπο οι κύκλοι καταλήγουν ευτυχώς ή δυστυχώς, πάντα , στο ίδιο σημείο.
Σκέφτομαι να βάλω κάπου μαζί με τις συλλεκτικές πλέον κούκλες μου και το ''εγώ" μου, μιας και βλέπω πως οι γύρω μου έχουν πετάξει στα σκουπίδια τα δικά τους μαζί με τα παιχνίδια τους -έχουν βγει βελτιωμένα μισοτιμής, θα μου πεις- τώρα που μεγάλωσαν , γιατί μάλλον μελλοντικά θα αποκτήσει κάποια αξία.
Είδος υπό εξαφάνιση.
Τέτοιες στιγμές νιώθω ελεύθερη να χαθώ στην αρτομική κοινότητα
Τρια ζητω στην απλότητα και άλλα τόσα στα κοινά.
Δεν είναι και λίγο να βγάλεις από πάνω σου την ευθύνη της μονάδας.

1 σχόλιο:

  1. Δύσκολο πράγμα να αναλάβεις την ευθύνη του εαυτού σου...
    Ώρες - ώρες ακατόρθωτο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή