Τρίτη, 29 Απριλίου 2014

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

FOR A MINUTE, I LOST MYSELF.

Xαμένη στη μετάφραση.
Χαμένη στο συναίσθημα.
Χαμένη σε ένα τεράστιο φόντο.
Χαμένη σε μια απάντηση που δεν μπορώ να δώσω.
Χαμένη σε μια λάθος ερώτηση.
Χαμένη σε μια αγκαλιά.
Χαμένη σε αστικά παραμύθια.
Χαμένη σε όνειρα εφιάλτες.
Χαμένη στο ίδιο μου το κρεβάτι.
Χαμένη στα σκεπάσματα που αγκαλιάζω.
Χαμένη στα μάλλινα κασκόλ της γιαγιάς μου.
Χαμένη σε βόλτες μέσα στα ίδια δωμάτια.
Χαμένη στις ίδιες σκέψεις.
Χαμένη σε λούπες.
Χαμένη σε χάρτες.
Χαμένη σε παρέες και από παρέες.
Χαμένη σε εγκεφάλους πλυντήρια.
Χαμένη σε όσους περνούν.
Χαμένη στις καλημέρες.
Χαμένη στα '90s.
Χαμένη σε πλασίμπο.
Χαμένο κορμί.
Χαμένη σε ουτοπικές ιδέες και φαντασίες.
Χαμένη σε μια σχέση.
Χαμένη σε όλες τις σχέσεις.
Χαμένη στους άσπρους τοίχους.
Χαμένη στο μέτρημα.
Χαμένη σε μικρές στιγμές.
Χαμένη στη φωνή στο τηλέφωνο.
Χαμένη στο σκοτάδι.
Χαμένη σε ταινίες και σενάρια.
Χαμένη σε μαντεψιές και υποθέσεις.
Χαμένη στους δρόμους.
Χαμένη στο πρόσωπό του.
Χαμένη στα λόγια αυτών που αγαπώ.
Χαμένη σε νέα πράγματα.
Χαμένη σε διλήμματα ειλικρίνειας.
Χαμένη σε νεότητα που ψάχνει εμμονικά χρονομηχανές.
Χαμένη σε αντιφάσεις.
Χαμένη σε ένα άδειο κάθισμα.
Χαμένη σε ένα γράμμα από Αμερική.
Χαμένη στις ανάγκες και τις επιλογές.
Χαμένη στη θάλασσα που δε θα ρθει το καλοκαίρι.
Χαμένη σε ένα διαμέρισμα.
Χαμένη σε ζωή μινιατούρα.
Χαμένη στο χιούμορ και στην κατανόηση του.
Χαμένη σε κοιλίτσες που γουργουρίζουν.
Χαμένη σε μια μεγάλη τρύπα διαστημική.
Χαμένη στις δεύτερες φωνές.
Χαμένη στις επόμενες μέρες.
Χαμένη σε παιχνίδια.
Χαμένη σε περιπέτειες της νύχτας.
Χαμένη σε μητρικά αισθήματα.
Χαμένη στα απλά.
Χαμένη στην ευτυχία.
Χαμένη ευτυχία.

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ.

Ταξιδεύω από Αθήνα-Θεσσαλονίκη και ξανά πίσω.
Ακούω αυτό το ρεμίξ.
Πηγαίνω για οικογένεια, πηγαίνω να ζήσω ό,τι προλαβαίνω, να πάρω μυρωδιές, γεύσεις, αγκαλιές, στιγμες ανθρώπων που αγαπώ.
Πηγαίνω να δώσω δείγμα αγαπης. Θα ήθελα παραπάνω.
Είχα τόσες εικόνες και σκέψεις να μοιραστώ.Ίσως το κάνω.
Οι συγκινήσεις μου κόπηκαν με αγχος.
Προσγειωθήκαμε απότομα στην Αθήνα μάλλον.
Μου λείπει το εξωτερικό άσχημα τελευταία.
Η φυγή του, δηλαδή, η ηρεμία και οι επιλογές.
Εχω κάποια ανάγκη να μείνω μακριά από όλα, μονολογώ.
Από τις συμβατικές σχέσεις, τις καταπιέσεις, τα μέτρια, τον αρνητισμό,τη βλακεία.
Με πνίγουν ζωτικά αισθήματα.
Αν ήμουν πιο μικρή θα έλεγα πως τρελαίνομαι, θα ουρλιαζα, θα έφευγα, θα γκρέμιζα τον κόσμο.
Γιατί δεν το κάνω πια; Γιατί συζητάω; Γιατί αν προσβληθώ, αυτοκρίνομαι ως ευθικτη; Τι κοινωνικές μπούρδες και εγκράτειες είναι αυτες; Σε ποιον αξίζει τέτοιος σεβασμός; Πόσο κακό κάνουμε ο ένας στον άλλο τελικά;
Λογική και ψυχραιμία Αυτό το κακό σου κάνει ο χρόνος.
Ίσως επειδή φοβάσαι μην μείνεις μόνος όχι από επιλογή δική σου.
Φώναξα μετά από καιρό και ένιωσα ότι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Οι άνθρωποι είμαστε επικίνδυνοι όταν θυμώνουμε, στεναχωριόμαστε και δεν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους άλλους. Βαρέθηκα να αυθυποβάλλομαι και να λέω στον εαυτό μου ότι δεν με ενοχλούν, ότι δε με πληγώνουν, ότι δεν με αγγίζουν πράγματα.
Αγαπώ τα μικροπράγματα, είμαι άνθρωπος που βλέπει λεπτομέρειες, πώς είναι δυνατόν να αγνοήσω κάτι ως ασήμαντο;
Η επώδυνη ψυχολογία της ανωτερότητας. Όχι του σνομπισμού.
Δεν διώχνεις ή κρύβεις από μέσα σου πράγματα επειδή είναι ασήμαντα και δε σε ενοχλούν, αλλά επειδή τα έχεις αντιμετωπίσει και έχεις προετοιμαστεί για αυτά, η άμυνά σου προχωρά παρακάτω.
Τον γνωρίζω αυτό τον κύκλο καλά.
Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να μην αυθυποβάλλεται κανείς.Και στη δυστυχία και στην ευτυχία.
Πείθεις τον εαυτό σου για να τον προστατεύσεις, για να μην πανικοβληθεί, για να μην πάρει η μπάλα και άλλους μαζί, για να επιβιώσει. Δεν αναφέρομαι σε αδυναμίες, αλλά σε δυνάμεις.
Από την άλλη, οι δυνάμεις στερεύουν.
Όπως και η υπομονή, θα πεις.
Ενας συνεχής αντίλογος -ή μήπως διάλογος;- δε με αφήνουν να κοιμηθώ.
Δε νιώθω άσχημα.
Δε νιώθω όμορφα.
Φοβάμαι μη και δε νιώθω.
Μήπως κοιμηθώ και στείλω στα αγύριστα αυτές τις σκέψεις.
Οι άνθρωποι παράτησαν τις προσευχές και κάνουν μονολόγους.
Αμήν.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Τι είναι αυτό που με κάνει να βλέπω τα κτίρια σαν να έχουν διάφανο τον τέταρτο τοίχο ή αλλιώς σαν τομές;
Ίσως τα ημερολόγια με τα σοκολατάκια, όπου μετρούσες αντίστροφα για την Πρωτοχρονια και κάθε φορά άνοιγες ένα παραθυράκι;
Ίσως το τριώροφο σπίτι Playmobil που συναρμολογήθηκε χρόνο με το χρόνο;
Ίσως το Rear Window;
Ίσως τα παλάτια μινιατούρες όπου ζωντάνευαν τα παραμύθια;
Ίσως τα ντοκιμαντέρ με τις υπερπληθείς φτωχικές κατοικιές της Λατινικής Αμερικής;
Ίσως το ότι μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης με γιαγιάδες που λέγανε ιστορίες για ό,τι έβλεπαν;
Ίσως απλά οι βόλτες στο κέντρο της πόλης.
Αναρωτιέμαι αν άλλοι άνθρωποι νιώθουν τόσο δεμένοι με τις πόλεις τους ή γενικά με το χώρο.
Πιστεύω ναι.
Αν και είναι αισθήματα πολύ προσωπικά αυτά.
Ετσι δεν έρχεται και η μαγεία άλλωστε;
Αν δεν ένιωθες τόσο μόνος θα έβλεπες τόση ομορφιά στην απόσταση;
Εγώ δεν ξέρω να απαντήσω σίγουρα.
Οι συγχρονες πόλεις είναι συνώνυμες της μοναξιάς του μεταμοντέρνου ανθρώπου.
Δωμάτια φωτεινά ξεπηδούν από το πουθενά στο απόλυτο σκοτάδι.
Αναρχία στην πολεοδομία.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΕΩΝ.

Ίσως ο κόσμος φοβάται να σηκώσει το κεφάλι ψηλά και να δει μέσα στα άλλα σπίτια.
Ίσως φοβάται να δει πως υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που ζουν τις δικές τους ζωές παράλληλα με τη δική του.
Ίσως είναι απλά δύσκολο να παραδεχτεί κανείς πως δεν είναι μόνος.
Ισως να είναι δύσκολο το να κρυφοκοιτά κανείς τις ζωές των άλλων, γιατί ίσως να θελήσει μια από αυτές.
Ίσως δει ξαφνικά κάτι που κάνει τη δική του ζωή να μοιάζει λιγότερη ή λάθος ή πως δε του ταιριάζει.
Ίσως να θέλει να ανήκει στις ζωές τους, στα σπίτια τους.
Ίσως βέβαια, αν κοιτάξει κανείς μέσα στα σπίτια των άλλων να δει πως βρίσκεται κι εκείνος σε κουτάκι.
Και ίσως τότε, νιώσει για πρώτη φορά ότι βλέπει τον εαυτό του από απόσταση.
Για κάποιον άλλο που ψάχνει στα φώτα της πόλης, ίσως να ζει χωρίς φόβο.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ.


Arq. Luis Barragán
Ανεβαίνω συχνά στο Λυκαβηττό.Είναι μια αγαπημένη βόλτα και ευκαιρία για οξυγόνο.
Μου αρέσει να κάθομαι και να χαζεύω την Αθήνα από τόσο ψηλά.
Την προτιμώ αυτή τη θέα απ' ότι από την πλευρά του Αρειου Πάγου, αν και από κει βλέπεις άλλες ομορφιές.
Συνήθως στο Λυκαβηττό στέκομαι σε ένα πεζούλι που εξέχει, αφού το κιόσκι και τα παγκάκια συνήθως τα πιάνουν ζευγάρια ή παρέες.
Ούτως ή άλλως, δε συμφέρει να κάθεσαι μιας και κάποια δέντρα είναι πολύ ψηλά και σου κόβουν τη θέα.
Η καλύτερη ώρα είναι λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
Τότε προλαβαίνεις να δεις τα ωραία χρώματα του ουρανού που βαφουν τα κτίρια χρυσά αλλά και όταν σκοτεινιάζει η πόλη, που ανάβουν τα φώτα της. τσουκ τσουκ τσουκ.
Είναι μαγική αυτή η στιγμή.
Μοιάζει όπως θα έπρεπε (στερεοτυπικά) να είναι τα Χριστούγεννα.
Πού να δεις ασχήμια από τέτοια απόσταση;
Αν θολώσεις λίγο τα μάτια σου, όλα αυτά τα μικρά φωτάκια είναι σαν μαγική σκόνη που έπεσε στην Αθήνα.
Πόλεις και πολιτείες, σκέφτομαι.
urbanism modelΜια πόλη άγνωστη μέσα σε αγνώστους.
Προσπαθώ να ορίσω περιοχές και σημεία.
Από δω μέχρι εδώ είναι το Κολωνάκι, εδώ ξεκινάνε τα Εξάρχεια, αυτός είναι ο Στρέφης, η Καλλιδρομίου, από την άλλη να η Καισαριανή, το Παγκράτι, Ζωγράφου, το Χίλτον, ο Παρθενώνας ευθεία παντού σαν πίνακας που κοιτάει την αιωνιότητα στα μάτια.
Ψάχνω να βρω διαδρομές με το δάχτυλο, μέρη που από ψηλά είναι σχεδόν αγνώριστα.
Η Πανεπιστημίου γίνεται μινιατούρα.
Κρατάω την πόλη στο χέρι μου.
architectonic modelΑυτή είναι, σκέφτομαι, η υπεροψία του σύγχρονου ανθρώπου εις βάρος του αστικού τοπίου.
Ας δει κι αυτός μια φορά την πόλη από ψηλά.
Όσο περνούν τα χρόνια τα κτίρια της σε πνίγουν, γίνονται όλο και ψηλότερα. Αρα κι εσύ ακόμα μικρότερη μινιατούρα μπροστά τους.
Πάντα αναρωτιόμουν πως θα ήταν να παρακολουθείς τον κόσμο από ψηλά, σαν να είναι μυρμήγκια. Αναρωτιέμαι συνεχώς.
Θυμάμαι διάφορες στιγμές που έχω νιώσει έτσι. Στον πιο ψηλό όροφο του μουσείου Πομπιντού, σε ψηλά μνημεία, σε γέφυρες, σε ταράτσες, στο παιδικό χαλάκι που έχει σχεδιασμένη ολόκληρη πόλη με τρενάκια πάνω, την ώρα απογείωσης-προσγείωσης στο αεροπλάνο αν έχεις τύχη, στο πάρκο μινιατούρας στην Ολλανδία και ίσως και αλλού.
Γι΄αυτό μάλλον πάντα ζηλεύω τους αρχιτέκτονες.
Μπορούν να χτίσουν πόλεις με μακετόχαρτα.
Όποτε κάνω μια βόλτα στα καμαρίνια του Πολυτεχνείου, νιώθω σαν να βρίσκομαι σε πάρκο της φαντασίας μου.
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησε η εμμονή μου με το θέμα: σπίτι.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

LOVE IS TO DIE.


I’m not alive, I’m not alive without you
I’m not alive, I’m not alive without you

Love is to die, love is to not die, love is to dance
Love is to dance
Love is to die, love is to not die, love is to dance
Love is to dance

Come around, let’s go found
There’s no words to call
Tonight, you really see nothing of this girl
They work, they don’t know the roots behind
‘Cause I got a knife to cut out the memories
So carefully, too carefully, it’s not necessarily
To be so dark
Got to give in, got to give in
Learn to let go, learn to let go




LOVE IS TO DIE
why did you not die, why don’t you
Why don’t you dance and dance


Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

ΜΗΝΥΜΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ.

Ξεκινάς αυτή τη ζωή, κάνοντας όνειρα και στόχους











Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποιείς πως η ζωή κρύβει εκπλήξεις








Και τότε αρχίζεις να χορεύεις με τους ρυθμούς της, που ίσως είναι και κουραστικό







αλλά σίγουρα μέσα σε αυτό υπάρχει ατελείωτη ομορφιά, για να σε κάνει πιο ευτυχισμένο απ'ότι μπορούσες να φανταστείς









Γι'αυτό ας θυμάσαι πως κάποιες στιγμές πρέπει να αφήνεσαι και να δέχεσαι τις ευκαιρίες για ευτυχία.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΝΑ ΜΑΔΑΕΙ.




Μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-
μ'αγαπά-δε μ'αγαπά-μ'αγαπά-
δε μ'αγαπά ;

Το -γλυκόπικρο- παιχνίδι τυχαιότητας ή απλών μαθηματικών.