Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ, ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΟΜΟΡΦΙΑΣ.

Περνά ο χρόνος γρήγορα.
Δεν τον μετράω ακριβώς πια, σαν να μην υπάρχει.
Δεν μπορεί να φέρει άλλωστε και αντίρρηση κανείς, επομένως ο φόβος περιττεύει. 
Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα μετακομίσει στο Βερολίνο. 
Αυτό το υπολογίζω,το θυμάμαι. Ενας χρόνος γεμάτος.
Μου έλειψε αυτή η πόλη, όπως μου έλειψε να κάνω ένα ταξίδι σε μέρος άγνωστο, αλλά από την άλλη έχω αρχίσει να ξαναγαπώ την Αθήνα όπως την πρώτη φορά και αυτό είναι μια περιπέτεια από μόνο του.
Δύσκολο να βρίσκεις ομορφιά και να χαμογελάς ενώ σε ρουφάει ασφυκτικά η πραγματικότητα.
Γι' αυτό και το μόνο που μένει είναι να πάρει κανείς την απόφαση να παρατηρήσει και να βρει το θάρρος να προσπαθήσει για την ευτυχία του.
Όλα ίδια, σε λούπες και ταυτόχρονα μοναδικά.
Σε κάθε βόλτα που κάνω κόβω ένα κλαδάκι αμυγδαλιάς. 
Τώρα που τελείωσαν οι αμυγδαλιές και μπήκε η άνοιξη για τα καλά, μαζεύω φύλλα και άνθη, τα οποία κολλάω σε ένα τετράδιο-ανθολόγιο.
Χαζεύω τα λουλουδάκια από κοντά. 
Τι τόλμη, σκέφτομαι να βγαίνει σε τέτοιον κόσμο τόση ομορφιά!
Δε θέλει τόλμη να βλέπεις την ομορφιά μήπως;
Κάτι που έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια είναι πως η άνοιξη είναι αγιάτρευτος πόθος, τελικά κι όσο κι αν μιλάμε για μελαγχολίες του χειμώνα, η δύναμή της τα ξεπερνάει όλα.
Έρχεται ο ήλιος και σε γεμίζει ευτυχία
Σαν να παίζεις πέτρα ψαλίδι χαρτί με τις εποχές. 
Σαν να παίζεις πέτρα ψαλίδι χαρτί με τις ευκαιρίες και τους έρωτες.
Δε θέλει μήπως ρίσκο η αλληλεπίδραση;
Οι μεγαλύτερες περιπέτειες είναι να ζούμε τα απλά. (Πόσο μάλλον τώρα που είμαστε νέοι.)
Όπως την αγκαλιά ενός φίλου που μας έλειψε ή τη μοιρασμένη χαρά.
Οι ευκαιρίες για ευτυχία είναι άπειρες.
Και η πρόκληση-προσκληση να τις δεχτεί κανείς είναι προσωπική.
Σκέφτομαι που συζητούσα με μια φίλη για τη μοναχικότητα ως υπέρβαση της μοναξιάς, για το χτίσιμο της προσωπικότητας μέσω του άλλου.
Πραγματικά, είναι υπέροχη η στιγμή που συνειδητοποιείς πόση αλήθεια κρύβεται σε αυτές τις γενικές παραδοχές.
Κάθε άνοιξη,η διάθεσή μου είναι καλύτερη από ποτέ.
Είναι απλή φυσική.
Είναι η ροή των πραγμάτων που συγχωρεί χωρίς να αναλύει, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς να σκέφτεται παραπάνω και συγκινεί με την ομορφιά που βρίσκει σε κάθε τι που κρύβεται και περιμένει να το δεις και να το κάνεις κομμάτι σου.


Και αυτό, ως δείγμα 
της ομορφιάς του κόσμου.

1 σχόλιο:

  1. Υπεροχο κειμενο!
    "Κάτι που έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια είναι πως η άνοιξη είναι αγιάτρευτος πόθος,..."

    Νεο ξεκινημα.
    Ζωτικοτητα.
    Ανθηση.

    Μην ξεχνας οτι η Περσεφονη την Ανοιξη "επιστρεφει"!

    "

    ΑπάντησηΔιαγραφή