Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ.


Arq. Luis Barragán
Ανεβαίνω συχνά στο Λυκαβηττό.Είναι μια αγαπημένη βόλτα και ευκαιρία για οξυγόνο.
Μου αρέσει να κάθομαι και να χαζεύω την Αθήνα από τόσο ψηλά.
Την προτιμώ αυτή τη θέα απ' ότι από την πλευρά του Αρειου Πάγου, αν και από κει βλέπεις άλλες ομορφιές.
Συνήθως στο Λυκαβηττό στέκομαι σε ένα πεζούλι που εξέχει, αφού το κιόσκι και τα παγκάκια συνήθως τα πιάνουν ζευγάρια ή παρέες.
Ούτως ή άλλως, δε συμφέρει να κάθεσαι μιας και κάποια δέντρα είναι πολύ ψηλά και σου κόβουν τη θέα.
Η καλύτερη ώρα είναι λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
Τότε προλαβαίνεις να δεις τα ωραία χρώματα του ουρανού που βαφουν τα κτίρια χρυσά αλλά και όταν σκοτεινιάζει η πόλη, που ανάβουν τα φώτα της. τσουκ τσουκ τσουκ.
Είναι μαγική αυτή η στιγμή.
Μοιάζει όπως θα έπρεπε (στερεοτυπικά) να είναι τα Χριστούγεννα.
Πού να δεις ασχήμια από τέτοια απόσταση;
Αν θολώσεις λίγο τα μάτια σου, όλα αυτά τα μικρά φωτάκια είναι σαν μαγική σκόνη που έπεσε στην Αθήνα.
Πόλεις και πολιτείες, σκέφτομαι.
urbanism modelΜια πόλη άγνωστη μέσα σε αγνώστους.
Προσπαθώ να ορίσω περιοχές και σημεία.
Από δω μέχρι εδώ είναι το Κολωνάκι, εδώ ξεκινάνε τα Εξάρχεια, αυτός είναι ο Στρέφης, η Καλλιδρομίου, από την άλλη να η Καισαριανή, το Παγκράτι, Ζωγράφου, το Χίλτον, ο Παρθενώνας ευθεία παντού σαν πίνακας που κοιτάει την αιωνιότητα στα μάτια.
Ψάχνω να βρω διαδρομές με το δάχτυλο, μέρη που από ψηλά είναι σχεδόν αγνώριστα.
Η Πανεπιστημίου γίνεται μινιατούρα.
Κρατάω την πόλη στο χέρι μου.
architectonic modelΑυτή είναι, σκέφτομαι, η υπεροψία του σύγχρονου ανθρώπου εις βάρος του αστικού τοπίου.
Ας δει κι αυτός μια φορά την πόλη από ψηλά.
Όσο περνούν τα χρόνια τα κτίρια της σε πνίγουν, γίνονται όλο και ψηλότερα. Αρα κι εσύ ακόμα μικρότερη μινιατούρα μπροστά τους.
Πάντα αναρωτιόμουν πως θα ήταν να παρακολουθείς τον κόσμο από ψηλά, σαν να είναι μυρμήγκια. Αναρωτιέμαι συνεχώς.
Θυμάμαι διάφορες στιγμές που έχω νιώσει έτσι. Στον πιο ψηλό όροφο του μουσείου Πομπιντού, σε ψηλά μνημεία, σε γέφυρες, σε ταράτσες, στο παιδικό χαλάκι που έχει σχεδιασμένη ολόκληρη πόλη με τρενάκια πάνω, την ώρα απογείωσης-προσγείωσης στο αεροπλάνο αν έχεις τύχη, στο πάρκο μινιατούρας στην Ολλανδία και ίσως και αλλού.
Γι΄αυτό μάλλον πάντα ζηλεύω τους αρχιτέκτονες.
Μπορούν να χτίσουν πόλεις με μακετόχαρτα.
Όποτε κάνω μια βόλτα στα καμαρίνια του Πολυτεχνείου, νιώθω σαν να βρίσκομαι σε πάρκο της φαντασίας μου.
Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησε η εμμονή μου με το θέμα: σπίτι.

1 σχόλιο:

  1. https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=6tZ_uwDlmPY#t=692
    Κατεβαίνω συχνά μέχρι τη λεωφόρο Κηφισίας . Είναι η αγαπήμενη μου βόλτα και ευκαιρία για οξυγόνο. Ανεβαίνω στην αγαπημένη μου γέφυρα και κοιτάω τα αμάξια από κάτω να περνούν , σκέφτομαι τη θάλασσα . Την προτιμώ αυτή τη θέα από κάτι λόφους στους πρόποδες του Υμηττού για ένα και μοναδικό λόγο : Κίνηση. Κάθομαι για λίγα λεπτά σε ένα απ' τα τσιμεντένια παγκάκια που είναι πάντα άδεια . Το περισσότερο καιρό σκέφτομαι " Δε μέλον κόλι εντ δε ινφίνιτιβ σάντνες " μα αυτό μάλλον δε σημαίνει τίποτα για σας . Για μένα από κάτω μου είναι σα να περνάει μία θάλασσα ποτέ δε βλέπω αμάξια , μόνο κάτι ψάρια .
    Φαντάζομαι έναν άνθρωπο με μισοσκισμένη στολή ψαροντούφεκου πληγιασμένο , ξιπόλυτο να τρέχει λυσσασμένα ψάχνοντας για κάτι που δε θα βρει ποτέ . Θάνατους σκέφτομαι , θάνατους και αυτοκτονίες . Τους ανθρώπους της πόλης σεβόμενους τον εαυτό τους να μην πέφτουν απλά απ΄ τα παράθυρα αλλά να γίνονται πύραυλοι και να καρφώνονται με φόρα . Τι και αν υπήρξαμε κάποτε !

    Κρατάω την ανάσα μου . Δεν υπάρχει τίποτε πια ανάμεσα σε μένα και τη Θλίψη . Θέλω να κάνω ένα σάλτο πάνω απ' τη πόλη να αναρθωθώ και να μην πέσω ποτέ . Σιγά , σιγά τα κτίρια εξαφανίζονται .. σηκώνονται και χάνονται .

    Θυμάμαι διάφορες στιγμές που έχω νιώσει έτσι. Όταν με φιλούσες και όταν σε πρόλαβα . Όταν στεκόμουν στη σκιά σου , και όταν σε έχανα .

    Για αυτό μάλλον ζηλεύω τους τρελούς , δεν έχουν καμία εμμονή .

    ΑπάντησηΔιαγραφή