Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΜΟΝΑΞΙΑ.

Τι είναι αυτό που με κάνει να βλέπω τα κτίρια σαν να έχουν διάφανο τον τέταρτο τοίχο ή αλλιώς σαν τομές;
Ίσως τα ημερολόγια με τα σοκολατάκια, όπου μετρούσες αντίστροφα για την Πρωτοχρονια και κάθε φορά άνοιγες ένα παραθυράκι;
Ίσως το τριώροφο σπίτι Playmobil που συναρμολογήθηκε χρόνο με το χρόνο;
Ίσως το Rear Window;
Ίσως τα παλάτια μινιατούρες όπου ζωντάνευαν τα παραμύθια;
Ίσως τα ντοκιμαντέρ με τις υπερπληθείς φτωχικές κατοικιές της Λατινικής Αμερικής;
Ίσως το ότι μεγάλωσα στο κέντρο της πόλης με γιαγιάδες που λέγανε ιστορίες για ό,τι έβλεπαν;
Ίσως απλά οι βόλτες στο κέντρο της πόλης.
Αναρωτιέμαι αν άλλοι άνθρωποι νιώθουν τόσο δεμένοι με τις πόλεις τους ή γενικά με το χώρο.
Πιστεύω ναι.
Αν και είναι αισθήματα πολύ προσωπικά αυτά.
Ετσι δεν έρχεται και η μαγεία άλλωστε;
Αν δεν ένιωθες τόσο μόνος θα έβλεπες τόση ομορφιά στην απόσταση;
Εγώ δεν ξέρω να απαντήσω σίγουρα.
Οι συγχρονες πόλεις είναι συνώνυμες της μοναξιάς του μεταμοντέρνου ανθρώπου.
Δωμάτια φωτεινά ξεπηδούν από το πουθενά στο απόλυτο σκοτάδι.
Αναρχία στην πολεοδομία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου