Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ.

Ταξιδεύω από Αθήνα-Θεσσαλονίκη και ξανά πίσω.
Ακούω αυτό το ρεμίξ.
Πηγαίνω για οικογένεια, πηγαίνω να ζήσω ό,τι προλαβαίνω, να πάρω μυρωδιές, γεύσεις, αγκαλιές, στιγμες ανθρώπων που αγαπώ.
Πηγαίνω να δώσω δείγμα αγαπης. Θα ήθελα παραπάνω.
Είχα τόσες εικόνες και σκέψεις να μοιραστώ.Ίσως το κάνω.
Οι συγκινήσεις μου κόπηκαν με αγχος.
Προσγειωθήκαμε απότομα στην Αθήνα μάλλον.
Μου λείπει το εξωτερικό άσχημα τελευταία.
Η φυγή του, δηλαδή, η ηρεμία και οι επιλογές.
Εχω κάποια ανάγκη να μείνω μακριά από όλα, μονολογώ.
Από τις συμβατικές σχέσεις, τις καταπιέσεις, τα μέτρια, τον αρνητισμό,τη βλακεία.
Με πνίγουν ζωτικά αισθήματα.
Αν ήμουν πιο μικρή θα έλεγα πως τρελαίνομαι, θα ουρλιαζα, θα έφευγα, θα γκρέμιζα τον κόσμο.
Γιατί δεν το κάνω πια; Γιατί συζητάω; Γιατί αν προσβληθώ, αυτοκρίνομαι ως ευθικτη; Τι κοινωνικές μπούρδες και εγκράτειες είναι αυτες; Σε ποιον αξίζει τέτοιος σεβασμός; Πόσο κακό κάνουμε ο ένας στον άλλο τελικά;
Λογική και ψυχραιμία Αυτό το κακό σου κάνει ο χρόνος.
Ίσως επειδή φοβάσαι μην μείνεις μόνος όχι από επιλογή δική σου.
Φώναξα μετά από καιρό και ένιωσα ότι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι.
Οι άνθρωποι είμαστε επικίνδυνοι όταν θυμώνουμε, στεναχωριόμαστε και δεν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους άλλους. Βαρέθηκα να αυθυποβάλλομαι και να λέω στον εαυτό μου ότι δεν με ενοχλούν, ότι δε με πληγώνουν, ότι δεν με αγγίζουν πράγματα.
Αγαπώ τα μικροπράγματα, είμαι άνθρωπος που βλέπει λεπτομέρειες, πώς είναι δυνατόν να αγνοήσω κάτι ως ασήμαντο;
Η επώδυνη ψυχολογία της ανωτερότητας. Όχι του σνομπισμού.
Δεν διώχνεις ή κρύβεις από μέσα σου πράγματα επειδή είναι ασήμαντα και δε σε ενοχλούν, αλλά επειδή τα έχεις αντιμετωπίσει και έχεις προετοιμαστεί για αυτά, η άμυνά σου προχωρά παρακάτω.
Τον γνωρίζω αυτό τον κύκλο καλά.
Αναρωτιέμαι αν είναι δυνατόν να μην αυθυποβάλλεται κανείς.Και στη δυστυχία και στην ευτυχία.
Πείθεις τον εαυτό σου για να τον προστατεύσεις, για να μην πανικοβληθεί, για να μην πάρει η μπάλα και άλλους μαζί, για να επιβιώσει. Δεν αναφέρομαι σε αδυναμίες, αλλά σε δυνάμεις.
Από την άλλη, οι δυνάμεις στερεύουν.
Όπως και η υπομονή, θα πεις.
Ενας συνεχής αντίλογος -ή μήπως διάλογος;- δε με αφήνουν να κοιμηθώ.
Δε νιώθω άσχημα.
Δε νιώθω όμορφα.
Φοβάμαι μη και δε νιώθω.
Μήπως κοιμηθώ και στείλω στα αγύριστα αυτές τις σκέψεις.
Οι άνθρωποι παράτησαν τις προσευχές και κάνουν μονολόγους.
Αμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου