Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

ΑΛΜΠΟΥΜ ΣΤΙΓΜΩΝ.

Ένας από τους αγαπημένους και πιο ουσιαστικούς προσωπικούς χρόνους που περνούσα και περνώ ακόμα όταν επισκέπτομαι την οικογένειά μου, είναι ο χρόνος με τις φωτογραφίες.
Θυμάμαι μια μέρα που έψαχνα τις φωτογραφίες των γονιών μου.
Τότε ακόμα οι άνθρωποι τις εκτύπωναν από φιλμ και τις έβαζαν σε άλμπουμ χρωματιστά, ακριβά , τις κολλούσαν σαν σύνθεση και σχεδίαζαν ή τις τοποθετούσαν πολύ προσεχτικά σε διαφάνειες.Eίχα πάρει κι εγώ μικρή ένα δικό μου άλμπουμ, αλλά μετά ήρθε το ψηφιακό στη ζωή μας.Γι αυτό πλέον στα ταξίδια παίρνω μαζί και μια κάμερα μιας χρήσεως.
Καθόμουν, λοιπόν, στο πιάνο ξέροντας ότι η μαμά θα με μαλώσει αν με δει και ο μπαμπάς θα μου πει να κατέβω γιατί θα γλιστρήσω.
Τα άλμπουμ ήταν βαριά και μου έλιωναν τα γόνατα αλλά απολάμβανα πολύ την ωρα αυτή.Το αίσθημα που έχω όσο το σκέφτομαι μυρίζει σαν ζεστή γλυκιά μπουγάτσα με κανέλα σε σπίτι με ξύλο.Με φαντάζομαι να φοράω στέκα στα μαλλιά και να είμαι τόσο συγκεντρωμένη που να μη με νοιάζει το ότι μου πονάει το κρανίο.
Κάθε φορά έβγαζα τις φωτογραφίες που μου άρεσαν από τη ζελατίνα τους και την έφερνα πολύ κοντά στο πρόσωπό μου για να δω τις λεπτομέρειες ή έσκυβα έτσι ώστε να τις βλέπω χωρίς να γυαλίζουν.
Κάθε φορά ανακάλυπτα κάτι νέο.Μεγάλη επιστήμη το να βλέπεις.
Εχω ταυτίσει την ευτυχία με αυτό το αίσθημα που είχα βλέποντας τους γονείς μου ευτυχισμένους στο παρελθόν τους, πριν εμφανιστούμε εμείς. Όταν ήταν μόνοι. Και τώρα σκέφτομαι, έτσι είμαι εγώ.
Οι γονείς μου ήταν στην ηλικία μου. Και στην ηλικία των φίλων μου ερωτεύονταν και έκαναν εμάς.
Ξέρω τους φίλους των γονιών μου από αυτές τις φωτογραφίες και από τις ιστορίες τους και νιώθω ότι τους ξέρω πιο καλά από τους δικούς μου.
Κι εγώ τί άλμπουμ έχω να δείξω στα παιδιά μου;
Εχω να τους δείξω εκδρομή στο τάδε βουνό; Ή βουτιές και χαμόγελα στις παραλίες που ήταν ακόμα καθαρές; Ή χιόνι στην πόλη και χαρές με τα απλά;
Δεν έχω τέτοια.
Θέλω να έχω.
Θα δείξω στα παιδιά μου το μπλογκ; Θα δείξω τις ταινίες;
Θα δείξω τους φίλους μου από το Facebook ή τους φίλους μου που είναι σκόρπιοι και βαδίζουν με κυνισμό στη μεταμοντέρνα ζωή με μηδενιστική διάθεση;
Δε θέλω.
Άραγε οι γονείς μου είχαν τέτοια άγχη; Δε νομίζω.
Άραγε οι γονείς μου έβλεπαν τους παππούδες μου σαν ανεξάρτητους ανθρώπους εκτός από γονείς;
Άραγε τι θα μείνει στη ζωή μου για να θυμούνται για μένα οι δικοί μου άνθρωποι, όπως θυμάμαι εγώ γι αυτούς;
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που έχω ασχοληθεί με όσα ασχολούμαι και θα ασχοληθώ με όσα ακόμα νιώσω την ανάγκη ή την αγάπη, ίσως γι αυτό μαζεύω τα μικροαντικείμενά μου ή προσπαθώ να δώσω εικόνα στις ιδέες μου, να κρατήσω τουλάχιστον εγώ τους ανθρώπους που θέλω να αφηγούμαι ιστορίες γι αυτούς, αυτούς που δε θέλω να τους ξεχάσω ή να ξεχαστούν σε σχέση με τη ζωή μου, τα κομμάτια μου, τα παζλάκια μου.
Ίσως ευτυχία είναι να φτιάξουμε εμείς τα άλμπουμ που θα θέλαμε να δουν τα παιδιά μας όσο προλαβαίνουμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου