Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

ΧΩΡΙΣ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ;

















Αναρωτιέμαι πως καταλαβαίνω την αγάπη που μπορεί να έχω για κάποιον.
Ίσως όταν μπορώ να τον αφήσω ή να μην τον έχω ούτως ή άλλως. Όχι από αδιαφορία φυσικά.
Κάποιοι άνθρωποι είναι ιδέες και εξιδανικεύσεις.
Είναι αυτό που λείπει.
Δε βρίσκω τη λέξη εύκολα.
Ίσως δεν είναι μία λέξη μόνο.Ίσως δεν είναι ένας άνθρωπος μόνο.
Αυτόν τον έχω βρει λίγες φορές στη ζωή μου και δε θέλω να τον χάσω.
Τον βάζω σε κουτάκια μαζί με τα υπόλοιπα πολύτιμα πράγματα που θέλω να θυμάμαι και τον προσέχω μην τυχόν και πάθει τίποτα.
Τον αφήνω στο σπίτι, στο σχολείο, στο δωμάτιό μου, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο.
Αυτού που η αγκαλιά του είναι όλα αυτά μαζί και μετράει διαφορετικά από τις άλλες αγκαλιές.
Είναι: πατέρας, καθηγητής, φίλος, γκόμενος.
Ο σύντροφος.
Ο ίδιος άνθρωπος.
Αυτό που δίνει, αυτό που ψάχνω, αυτό που βρίσκει κανείς μια στο άπειρο. 
Νιώθω σαν να τον κυνηγώ, σαν να είναι διάφανος.
Μου μιλάει και οι λέξεις είναι επιλεγμένες και ξεχωριστές, με ακούει σαν να με ακούω εγώ, μου μιλάει χωρίς να χρειάζεται να μου τα λέει όλα, με φροντίζει χωρίς να το ξέρει, με αγαπάει χωρίς να το φοβάται. Οι παραδοχές δε χρειάζονται. Η επικοινωνία ας είναι περιορισμένη. Είναι μαγικές κάποιες σχέσεις.



Με σκέφτεται.
Με κάνει να χαμογελάω και αυτό μου αρκεί.
Κι αν πει πως τον κάνω χαρούμενο, τότε πετάω.


Οι άνθρωποι δίνουμε τόσο μεγάλες χαρές ο ένας στον άλλο με τόσο μικρές πράξεις.
«Ασήμαντες», νομίζουμε.

2 σχόλια:

  1. μίλησέ μας κι άλλο γι αυτό. επίσης, τι ωραία αίσθηση που αφήνει η λέξη σύντροφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «σύνττροφος» από τις πιο ωραίες λέξεις!

      Διαγραφή