Παρασκευή, 16 Μαΐου 2014

ΡΥΘΜΙΚΗ ΖΩΗ.

Aνακάλυψα τα ακουστικά μου σε μια χαμένη τσέπη.
Επιτέλους, ξαναμπαίνω σε γυάλες αποσυμπίεσης.
Καμιά φορά φοβάμαι μήπως το μυαλό μου είναι πιο άρρωστο απ'ότι νομίζω.
Φυσάει κιόλας έξω αυτές τις μέρες και μου αρέσει ακόμη πιο πολύ.
Η σχέση μου με το χρόνο άρχισε να μην πάει καλά για ακόμη μια φορά, αλλά ειμαι συνηθισμενη, δε φοβάμαι. Αυτό σου κάνει η συνήθεια, σε κάνει να φοβάσαι πιο λίγο, να είσαι λιγότερο ευαίσθητος ίσως. Με την επανάληψη μαθαίνουμε, με τη συνήθεια χτίζονται οι νόμοι. Ετσι και στο μυαλό μας και στην ψυχή μας.
Επιστροφή στο σπίτι λοιπόν.
Οι φίλοι κάπου στην αναμονή και στην αναζήτηση της διασκέδασης και της νεότητας.
Η βόλτα με τη μουσική στο τέρμα, πάντα τρυπάει τον εγκέφαλό μου και μου θυμίζει ζαλισμένες βολτες στο νεκροταφείο με μια κάμερα πάνω από το κεφάλι μου.
Σκέφτομαι και νευριάζω με το πως έχω επιτρέψει στο κατά τ'άλλα τόσο ελεγχόμενο μυαλό μου, να καταστρέψει κάποια τραγούδια που αγαπούσα γιατί τα έχει συνδέσει με ανθρώπους που δε θέλω να θυμάμαι.
Τα βήματά μου είναι χορευτικά, χτυπάω και τα δάχτυλα σε μεγαλύτερες εντάσεις.
Όλο το σώμα συνεργάζεται με το ρυθμό.
Μπορεί κι αλλιώς;
Φοράω τα πέδιλα που αγαπώ εγώ και κανείς άλλος.
Και το μεγαλο παλιό τζιν πουκάμισο του μπαμπά μου.
Αυτές τις μέρες γυρνάει ένας καρχαρίας στο μυαλό μου.
Ο πιο μεγάλος κι επικίνδυνος απ'όλους. Ο πιο ταιριαστός.
Του φοράω το πουκάμισο και του κάνει τέλεια.
Γαμώτο.Δεν μπορώ να μη σκέφτομαι ερωτικά.
Ένα ακόμη τραγούδι μέχρι να φτάσω.
Όλα μετρημένα.
Σε βήματα, σε τραγούδια, σε σχέσεις, σε φίλους, σε απογοητεύσεις, σε κύκλους, σε ταξίδια, σε νεκρούς, σε λεφτά, σε στόχους, σε παιδιά, σε χώρους.
Ρυθμοί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου