Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ.





















Σε λίγες μέρες είναι η γιορτή της μητέρας και βρίσκω ευκαιρία να γράψω μια σχετική σκέψη.
Όποιοι διαβάζουν τις Ιστορίες ή με γνωρίζουν προσωπικά, έχουν καταλάβει πως έχω αδυναμία στη μαμά μου.Και αυτό είναι -για μένα- ένα αίσθημα πολύ σπάνιο. Της αδυναμίας.
Σας παραθέτω εδώ δύο κείμενα στα οποία μιλάω για αυτή.


Θέλω να πω πως αυτό το αισθημα σε μένα δεν υπήρχε πάντα. 
Δεν είχα αδυναμία στη μαμά μου όταν ήμουν μικρή. 
Την αγαπούσα πάντα, αλλά ένιωθα είτε πως ήταν απόμακρη ή αυστηρή ή με κούραζε κλπ.
  Θυμάμαι μια μέρα που ήμουν πολύ μικρή και της είχα πει πως είναι κακιά μαζί μου, μου απάντησε με μια ιστορία που έλεγε πως ήταν κάποια που έπλενε δυο πολύ βρώμικα ρούχα. Το ένα το έτριβε με όλη της τη δύναμη και το άλλο ίσα που το μούλιαζε. Με ρώτησε τότε: ποιό ρούχο αγαπάει πιο πολύ;
  Ετσι λοιπόν, είμαι πολύ ευτυχισμένη. Γνώρισα έναν άνθρωπο σταδιακά, μεγαλώσαμε μαζί και φτάσαμε στο σημείο όπου θέλουμε η μία την παρέα της άλλης. Δώσαμε χρόνο στη σχέση μας και αυτό, με πάτημα ισχυρών εγωισμών. 
   Κάτι που έλεγα σαν εξυπνάδα όταν μαλώναμε είναι πως «έγινες μαμά τη μέρα που κι εγώ έγινα κόρη, οπότε να μη μου το παίζεις εξουσία». Γιναμε αυτές που είμαστε η μία για την άλλη.
  Ενα άλλο πράγμα που θέλω να πω με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, είναι ακριβώς πως «μητέρες» δεν είναι απαραίτητα οι γυναίκες που μας έχουν γεννήσει.
  Και εδώ για παράδειγμα θα πάρω τη γιαγιά μου, η οποία δεν έχει κάνει δικά της παιδιά, αλλά μας μεγάλωσε και μας φρόντισε με το παραπάνω. Από τις τρεις γιαγιάδες μου -που γνώρισα μέσα από ιστορίες- γνώρισα τις δύο αυτοπροσώπως και τη μία έχω την τύχη να τη χαίρομαι ακόμα. 
Σκέφτομαι λοιπόν πως τη γιορτή αυτή θα έπρεπε να γιορτάζουμε και όλες αυτές τις γυναίκες-μητέρες που μας μεγαλώνουν σαν δικά τους παιδιά και στο μυαλό μου έρχονται κάποιες δασκάλες μου.

   
  Εχω νιώσει πολύ ελεύθερη στο να νιώθω ότι αγαπώ από επιλογή ανθρώπους με τους οποίους έχω σχέσεις αίματος. Από μια ηλικία και μετά η απόστασή σου από τις ανάγκες και από τους ανθρώπους είναι τέτοια, που μπορείς να κρίνεις πόσο σε σέβονται, σε νοιάζονται και αντίστοιχα πόσο και πως θέλεις να ανταποδίδεις εσύ σε αυτούς.Νιώθω ευγνωμοσύνη για όσα είχα και για τους ανθρώπους που είχα και έχω «κοντά μου» και δε θα σταματήσω να το λέω, γιατί πιστεύω πως είναι η πηγή της ευτυχίας. Παρά τις όποιες διακυμάνσεις και κεφάλαια στη ζωή μου, έχω βιώσει απόλυτη δοτικότητα και αγάπη και νιώθω το πιο τυχερό παιδί στον κόσμο. Δεν θα άλλαζα ποτέ τίποτα.Δεν είναι λίγο ένας άνθρωπος να σου αφιερώνει τη ζωή του και να σε βοηθάει να μεγαλώσεις, παραμερίζοντας τη δική του για όσο το χρειάζεσαι.Ακούγεται πολύ απλό και ίσως μελοδραματικό, αλλά ας σκεφτεί κανείς πως είναι να έχεις την ευθύνη ενός μικρού ανθρώπου.

Μια μεγάλη αγκαλιά στη μαμά μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου