Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

LONERISM.

Αναρωτιέμαι όταν είμαι έξω από το σπίτι μου, τι σκέφτονται οι γύρω άνθρωποι.
Τους κοιτάω στα μάτια φευγαλέα, βλέπω τις κινήσεις, τις εκφράσεις τους, τα ρούχα τους, τους φίλους τους, τι κουβαλάνε, τα πράγματα στα μπαλκόνια τους και συλλέγω πληροφορίες για τις μαντεψιές μου.
Και καμια φορά μάλιστα, αναρωτιέμαι αν ξέρουν τι σκέφτομαι.
Τους κοιτάω ύποπτα και τους ρωταω συνομωτικά από μέσα μου κάτι που μόνο αν άκουγαν θα καταλάβαιναν και θα απαντούσαν.
Από την άλλη -εσωτερικός μονόλογος- μήπως είναι μπλόφα;
Αν άκουγα τη σκέψη κάποιου και αυτόν να με ρωτάει, θα το έλεγα ή θα το κρατούσα για να μπορώ να ακούω για μια ζωή;
Το πιο εγωιστικό όμως, είναι ότι καμιά φορά αναρωτιέμαι αν σκέφτομαι μόνο εγώ και αν μήπως όλοι οι υπόλοιποι απλά ζουν και δρουν.
Μήπως δηλαδή η διαδικασία της σκέψης, με τον τρόπο που γίνεται μέσα μου, είναι κάτι που είναι δική μου (δυσ)λειτουργία μόνο και δεν είναι φυσιολογικό να συμβαίνει.
Πώς ξέρουμε ότι όταν αισθανομαστε ή σκεφτόμαστε εννοούμε το ίδιο πράγμα μεταξύ μας;
Δεν είναι κάτι που θα μάθουμε και ποτέ όμως.
Μετά δέχομαι και καταλήγω στο καρτεσιανό «σκέπτομαι άρα υπάρχω».
Αν ήταν όπως τα φοβάμαι, τότε εντελώς σολιψιστικά θα ήμουν ερημίτισσα και όλοι αυτοί θα ήταν προΐόντα φαντασίας.
Ή μήπως ζω σε μια μεγάλη γυάλα και όλα είναι στημμένα ώστε να έχει ο καθένας τη δική του πλασματική πραγματικότητα, το δικό του ριάλιτι σόου ή ακόμα χειροτερα μήπως όλα αυτά δεν υπάρχουν καν και ζω στο ΜΑΤRIX;
Σε πόλεις χαοτικες και με γρήγορους ρυθμούς αυτά τα υπαρξιακά άγχη είναι ακόμα πιο έντονα αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς ο χρόνος κυλάει με ρυθμούς που τα παρασέρνει πριν κυκλοφορήσουν και στον υπόλοιπο οργανισμό.
Η φαντασία είναι εκεί για να δίνει ταυτότητα στους περαστικούς.
Τα ρούχα είναι πινελιές στον καμβά.
Οι άνθρωποι μπερδεύουν τα παζλ.
Κάποιοι ψάχνουμε τις συνδέσεις και κάποιοι προσπαθούν να ταιριάξουν ή να αλλάξουν σχήμα.
Κάποιους δεν τους βλέπουμε ποτέ.
Κάποιοι δε θα συναντηθούμε ποτέ, σαν ευθείες γραμμές παράλληλες.
Κλεισμένοι στα κουτάκια μας ζούμε παράλληλες ζωές.
Παράλληλες ανάγκες.
Παράλληλες επιθυμίες.
Όπως οι φίλοι με το κιλό.
Οι σχέσεις από απόσταση.
Οι επαφές χωρίς επαφή.
Οι άνθρωποι απόλυτοι, χωρίς αντιφάσεις και παράδοξα.
Οι άνθρωποι με τις βαλίτσες.
Οι άνθρωποι με έλλειψη ενδιαφέροντος ή συγκίνησης.
Οι άνθρωποι που συναλλάσονται αντί για χρήματα.
Τα παιδιά χωρίς γονείς.
Και όλοι οι ονειροπόλοι ανάμεσά τους να βλέπουν έργα τέχνης.
Καθεται κάποιος και μας ζωγραφίζει όλους με το μάτι κολλημένο στο μικροσκοπιο.
Είμαι μέσα στο πλήθος και όσο μου δημιουργει χάος τόσο με γοητεύει η σκέψη του να είμαι μόνη μέσα σε άλλους τόσους μόνους που ίσως σκέφτονται τα ίδια ακριβώς ή ίσως και να μην έχουν ιδέα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου