Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Ο ΖΑΝ ΠΩΛ ΣΑΡΤΡ ΤΗΣ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ.


ένα τέτοιο αίσθημα
Περπατώ νύχτα κατεβαίνοντας από την Κλαυθμώνος για να πάω σε κάποιο πάρτυ. Βαριέμαι αλλά κρατιέμαι δραστήρια έναντι θλίψης. Κλασσικά αργοπορημένη, τρέχω να προλάβω με χίλιες σκέψεις να τρέχουν μέσα μου να προλάβουν τα δικά τους. Σε μια γωνία το βήμα μου σταματά απότομα και μέσα γινεται καραμπόλα, όταν ένας άνθρωπος γύρω στα 50-60 περνά από δίπλα μου σκεπτικός. Τον κοιτάζω ακόμα κι όταν συνεχίζει τη διαδρομή του για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να χαθούμε. Το βήμα μου πιο αργό με οδηγεί στο στόχο αλλά το μυαλό μου σαν από αυτοκινητιστικό έχει μείνει στη σκηνή του ατυχήματος. Ποιός ήταν αυτός ο γοητευτικός άνθρωπος; Γιατί τον νιώθω τόσο δικό μου; Είναι ο ίδιος άνθρωπος που αγαπώ τόσα χρόνια;Τί σκεφτόταν άραγε; Γιατί με ελκύει τόσο πολύ; Γιατί μου θυμίζει καθηγητή μου;
Προσπαθώ να ανακαλέσω το πρόσωπό του και ετσι παίζω το βίντεο των δευτερολέπτων συνάντησης ξανά και ξανά μέσα μου. Μου θυμίζει τον Σαρτρ. Πιθανότατα δεν έχουν καποιο κοινό χαρακτηριστικό, αλλά ο αέρας του μου θυμίζει αυτον. Μου ξυπνάει εικόνα Παρισιού και μου λείπει πάρα πολύ αυτό το ψυχικό άνοιγμα. Ήταν σαν να είχα ένα μπαλονι μέσα μου και να με άγγιξε καθως πέρασε από διπλα μου με κάτι αιχμηρό. Ούτε που το κατάλαβε. Νιώθω πως το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να πάω να ζήσω για πάντα σε ένα μικρό και ήσυχο ψηλό διαμέρισμα στο Παρίσι με πολλά βιβλία, χωρίς διαδικτυακή κοινωνική ζωη. Νιώθω πως θέλω να κάνω μια επιστροφή σε ένα παρελθόν που δεν γνώρισα ποτέ ως ενήλικη και σε ένα μέλλον που δεν θα μπορέσω να γνωρίσω. Νιώθω πως ένας άνθρωπος με όλα αυτά τα χαρακτηριστικα που του έδωσα στην εξιδανίκευση του, είναι ο μόνος σύντροφος για το βίωμα μιας τέτοιας ζωής. Φουλαρισμένης στην ουσία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου