Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΜΠΑΜΠΑ.

Γυρνώντας σπίτι αυτές τις μέρες είδα μερικές σκηνές που έξυσαν τα συναισθήματά μου.
Ενας άντρας βγήκε από μια γωνία κρατώντας την μικρή του κόρη από το χεράκι και μιλούσε μαζί της φιλικά. Η εικόνα αυτή με τσάκισε.
Θυμήθηκα κάθε φορά μετά από κάθε έξοδο,πάρτυ, χόμπι, μάθημα,σινεμά που πήγαινα, που με έπαιρνε ο μπαμπάς μου και ανεβαίναμε σπίτι παρέα.
Και πολύ σπάνια δεν μιλούσαμε.
Λέγαμε τι έγινε, νέα, σκέψεις, γνώμες, ιδέες.
Πολλές φορές μαλώναμε.
Καμιά φορά ντρεπόμουν να γυρνάω με το μπαμπά μου σπίτι.
Καμιά φορά ένιωθα πως δε θέλει να γυρνάει σπίτι μαζί μου.
Και κάποια στιγμή πάψαμε να μιλάμε.
Και μετά όντως, γυρνούσα μόνη μου.
Θυμάμαι μόνο μια φορά που τον κατάλαβα να με ακολουθεί μέχρι να φτάσω σπίτι χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα.

Είχα γράψει πριν μήνες: Για τον πατέρα μου

2 σχόλια: