Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΟ ΜΑΤΡΙΞ.

Γυρνούσα σήμερα σπίτι και μόλις μπήκα σκέφτηκα ότι όταν ήμουν 10 χρονών είχα σχεδιάσει ένα χώρο στο ημερολόγιό μου στον οποίο έλεγα «το σπίτι μου όταν θα είμαι 20». Σήμερα είμαι μεγαλύτερη από 20 και όντως το σπίτι μου μοιάζει με εκείνο που είχα στο μυαλό μου.
Είναι στιγμές που αισθάνομαι σαν να ζω σε μια προσομοίωση πραγματικότητας.
Είμαι στο Matrix, είμαι ένα avatar από τα πολλά που κάποιος έφτιαξε δοκιμαστικά και βιώνω κάτι με αρχή και τέλος.
Αποκλείεται να είναι τόσο γεμάτα όλα και να υπάρχουν.
Τελεολογίες.
Αποκλείεται να υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, αποκλείεται το μυαλό να δουλεύει έτσι.
Πιο πολύ η αμφιβολία μου για το αν αυτό είναι που λέμε ζωή, προκύπτει από το ότι δεν μπορώ ποτέ να μάθω (εγώ ή κάποιος άλλος) πώς βιώνει κάποιος άλλος τη ζωή.
Δεν εξηγείται και γι αυτό δυσκολεύομαι να περιγράψω τον προβληματισμό μου.
Είναι σαν βιντεοπαιχνίδι ή ταινία που συναντώ τα ίδια πρόσωπα συνεχώς σε κύκλους ή τα ίδια αισθήματα ή παρόμοιες καταστάσεις, αλλά δεν είναι ποτέ ολόιδιο και πάντα συνδιαστικά κάτι αλλάζει. Αλλο επίπεδο, άλλος γύρος, αλλά οι δράσεις ανακυκλώνονται.
Η σκέψη αυτή δεν είναι νέα φυσικά, αλλά μου ήρθε ξανά καθώς σκεφτόμουν τη διαδρομή-ες μου μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Πολύ πυκνή ζωή με ανθρώπους καρικατούρες να μου έχουν δώσει στοιχεία τους για συνοδία.
Σκέφτηκα πως λόγω τύχης ή επιλογών γνωρίζω ή και είχα/έχω σχέσεις ερωτικές/φιλικές με άτομα που από παλιότερα εκτιμούσα χωρίς να ξέρω τόσο και απλά είχα στο νου μου ή ότι κάποιες καταστάσεις έχουν γυρίσει έτσι που έχουν βρεθεί μπροστά μου άτομα και πράγματα που έκαναν τον κυκλο τους και πιο πριν και στην τελική πως όλα μοιάζουν να ταξιδεύουν έτσι στον κόσμο μέχρι να βρουν τη θέση τους. Και ασχέτως, μοιάζει πως εκπληρώνονται με τη σειρά πράγματα, όνειρα και σκέψεις χωρίς απαραίτητα να είναι στόχοι.
Πολύ τρομαχτικό.
Με γοητεύει ωστόσο, αν αυτό είναι θέμα επιλογών και επιμονής δικής μου.
Ίσως είναι θέμα πίστης στον εαυτό και αγάπης.
Δηλαδή, δεν έρχονται τυχαία, αλλά εγώ πηγαίνω ενστικτωδώς εκεί που θέλω/χρειάζομαι.
Και ίσως γι αυτό απορώ κιόλας.
Γιατί μου συμβαίνει φυσικά, χωρίς να πιεστώ μέσα μου καθόλου.
Δεν ξέρω.
Ήθελα να το μοιραστώ, γιατί πιστεύω δεν είμαι μόνη μου σε αυτό το λαβύρινθο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου