Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΕΝΑΣ ΚΥΡΙΟΣ, ΜΕΡΑΚΛΗΣ.

Είμαι στο λεωφορείο και μπροστά μου κάθεται ένας μεγάλος κύριος, ετών 78, φιλομαθής -ετσι δείχνει έστω- που προσπαθεί να επικοινωνήσει με όποιον βρίσκεται στο δρόμο του. Δείχνει ατημέλητος και φουριοζος, ανήσυχος κάπως, έχει έντονα μαύρα μάτια και άσπρα μαλλιά δεξιά αριστερά πετάνε ενώ κινείται.Καπνίζει, τον είδα έξω να προσφέρει ένα βιομηχανικό σε μια νεαρή κοπέλα που του ζήτησε καπνό. Τον παρακολουθώ σε όλη τη διαδρομή του 220 από την αφετηρία Ακαδημίας μέχρι Φιλοσοφική. Κουβαλά σακούλες με βιβλία αρχαίων ελληνικών και φιλοσοφίας και μιλά δυνατά, λες και θελει να τον ακούσουν όλοι. Είναι πολύ ευγενής και η εικόνα του δημιουργεί παράδοξο με την ένταση που έχει  και την ανάγκη που δείχνει αυτή. Γιατί αυτός ο άνθρωπος ζητά τέτοια επιβεβαίωση; Γιατί θέλει να γνωρίσει τους δίπλα; Αυτός είναι κοινωνικός ή οι υπόλοιποι δεν είναι κοινωνικοί; Μιλάει έτσι με όλους; Ξεκινά κουβέντα με την κυρία που έκατσε δίπλα του. Είναι θετικοί άνθρωποι, μιλάνε για τους νέους ανθρώπους με ανοιχτό μυαλό και μάλιστα εκείνος διηγείται χιουμοριστικές ιστορίες απο τη νεότητά του, τη ρωτά πράγματα για κείνη, προσπαθεί να βρουν κοινά σημεία, να επικοινωνήσουν, η κυρία χαμογελαστή και χαρούμενη που γνωρίστηκαν κατεβαίνει Ζωγράφου και τότε ένας άλλος κύριος παίρνει τη θέση της. Ετών 93. Ο κύριος συνεχίζει να αναζητά βλέμμα συμπάθειας και με όρεξη προσπαθεί και με αυτόν. Μιλούν μέχρι το τέρμα. Ο άνθρωπος αυτός μου θυμίζει τον παππού μου.
Είναι στη μέση κατάσταση ενός ανθρώπου με όρεξη για ζωή και ενός ανθρώπου γεμάτου θλίψη. Στο μυαλό μου έστω είναι ένας τρυφερός μόνος άνθρωπος που έχει ανάγκη κοινωνικής συνύπαρξης έστω μεσα από τέτοιες μικρές επαφές.Ζητά να ασχοληθούν μαζί του, να υπάρξει στις ζωές τους έστω για λίγο, να μάθει για άλλους όχι απαραίτητα από ενδιαφέρον, αλλά από ανάγκη να γνωρίσει-να μάθει και ίσως να ανακαλύψει κατι για τον ίδιο. Τον παρακολουθώ γιατι είναι ξεχωριστός. Δεν έπαψε να αναζητά ακόμα , δεν έβαλε κάτω την ψυχική του δύναμη και επιμένει με πίστη στον άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτός φεύγει πιο γρήγορα από το χρόνο.




Αλλά όπως οι σφοδρές χαρές, έτσι και οι βαθιές λύπες είναι βουβές, που θα έλεγε και ο Ντιντερό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου