Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

MALEFICENT (κριτική)

  Χθες, είδα την Maleficent και έχω την ανάγκη να γράψω για αυτήν την ταινία. Αρχικά να πω πως από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι θα βγει, προετοίμαστηκα ψυχολογικά για ένα δυνατό σοκ. Το τρέηλερ, καθηλωτικότατο, με την Angelina Jolie να τρομάζει με την ομορφιά της και τη Lana del Rey να σε κάνει να τρελαίνεσαι που θα ακούσεις το Once upon a dream σε σύγχρονη εκτέλεση. Οι φόβοι μου άρχισαν να αυξάνονται με τον καιρό. Μήπως δεν πρέπει να το δω γιατί θα μου στιγματίσει για πάντα το αγαπημένο μου παραμύθι; Μήπως θα μου χαλάσει το μύθο που έφτιαξα για τη Μαγκούφισσα;  Θα είναι μια τρολλιά της Disney μόνο με εφέ και θα καταστρέψει το παραμύθι που αγαπήσαμε; Αχ, τόσο άγχος. Αποφάσισα, έτσι, ότι αυτή η εμπειρία μου θα είναι απόλυτη και τίποτα δε θα μπει στη μέση να μου το χαλάσει. Επέλεξα να το δω σε 3D -που είχα δει μόνο μια φορά πολύ παλιά, και έμεινα σαστισμένη-, βρήκα την καλύτερη για 'μένα θέση στο σινεμά, που δεν ήθελα να είναι φίσκα, αλλά όχι και άδειο και πήγα με την παρέα που ταίριαζε.
 Να πω εδώ ότι όλος αυτός ο πανικός με κατέλαβε γιατί η συγκεκριμένη ηρωίδα που όσοι τη μάθαμε από την ελληνική μεταγλώττιση λέγεται Mαγκούφισσα, είναι η αγαπημένη μου κακιά (μετά έρχεται η  Κρουέλα Ντεβίλ). Η Maleficent ήταν, είναι και θα είναι μια εφιαλτική γοητευτική ενσάρκωση του κακού, που δεν ξέρεις αν τη φοβάσαι περισσότερο απ'όσο σε ελκύει. Μυστηριώδης και αέρινη, παγερή. Ιδιαίτερα χρώματα. έντονη σεξουαλικότητα, δυναμισμός, χιούμορ,ύφος και κινήσεις.
Και όλα αυτά, κατ εμέ πάντα, από την ταινία κινουμένων σχεδίων Sleeping Beauty της Disney.
  Ξεκινώ λοιπόν, λέγοντας ένα τεράστιο μπράβο που επέλεξαν να χτίσουν ολόκληρη ταινία για αυτή την ηρωίδα, γιατί της αξίζει και ένα μεγαλύτερο ΜΠΡΑΒΟ για την επιλογή της Angelina Jolie. Το απόλυτο πάντρεμα ρόλου-ηθοποιού. Δεν νομίζω να μπορούσε να ενσαρκωθεί καλύτερα η Maleficent και η μία έδωσε στην άλλη πάρα πολλά υπέρ. Η Angelina ήταν εξαιρετική και μονοπολούσε το ενδιαφέρον, δε χορταίνεις να την κοιτάς, η ταινία δικαιολογείται πλήρως αν είναι προσωποκεντρική και ο κόσμος της απίστευτης ομορφιάς της με τα τεράστια και έντονα χαρακτηριστικά σε συνδιασμό με το μυστηριακό που έφερε και η ίδια και ο ρόλος, κατάφεραν όχι απλά να κρατήσουν σε αξιοπρεπή θέση την ηρωίδα, αλλά να της δώσουν ποιότητες που σίγουρα θα θέλουμε όλοι να θυμόμαστε όταν θα ξαναδούμε (γιατί εγώ σίγουρα θα το κάνω) το παλιό κλασικό κινούμενο σχέδιο.
Μπράβο, μπράβο, μπράβο.
Για να είμαι δίκαιη, πρέπει να πω περισσότερα, όμως.
  Η ταινία μπορούσε να είναι πολύ πολύ καλύτερη. Κι αυτό γιατί αν εξαιρέσεις την υπέροχη παρουσία της πρωταγωνίστριας και τη φύση του ρόλου, πράγμα που καλούμαστε σε όλη την ταινία να χτίσουμε και να ανακαλύψουμε, όλο το υπόλοιπο που παρουσιάζεται είναι μια γνωστή ιστορία που όμως ακριβώς επειδή όλοι ξέρουμε πως δεν μας ενδιαφέρει όσο η ηρωίδα, κατά τη γνώμη μου, η Ντίσνευ θα έπρεπε να φροντίσει να είναι πιο ενδιαφέρουσα δοσμένη. Οι υπόλοιποι ήρωες είναι εντελώς χλιαροί.Με το ζόρι θυμάμαι την κοπέλα που κάνει την Ωραία Κοιμωμένη ή Aurora, που γλυκούλα μεν αλλά δεν το δέχομαι πως ένα τέτοιο καστ που επέλεξε την Angelina, επέλεξε κι αυτό το κοριτσάκι, γιατί πραγματικά σίγουρα υπάρχει πιο ταιριαστή και ενδιαφέρουσα ηθοποιός για το ρόλο αυτό. Γενικά, οι ήρωες όλοι δευτερεύοντες, όσα συμβαίνουν δεν μας πολυαφορούν αν δε βλέπουμε τη Maleficent.


 Το αίσθημα που έχεις όταν εμφανίζεται είναι ανατριχίλας.
 Τo 3D είναι μια σοφή επιλογή, αφού διάφορα παραμυθιακά στοιχεία έρχονται πιο κοντά και σε ρουφούν στον κόσμο με μεγαλύτερη αμεσότητα. Μερικές σκηνές ήταν σαν ζωγραφικοί πίνακες. Εξαιρετικές εικόνες, μαγικές. Κάποιες άλλες ήταν τόσο ψεύτικες που με ενοχλούσαν.Μεγάλο αισθητικό φάουλ που ρίχνει την ταινία δυστυχώς, οι υπερβατικοί χώροι με τα ξωτικά και τις νεράιδες αλλά ακόμη πιο πολύ τα ίδια τα πλάσματα που είναι τόσο ψηφιακά φτιαγμένα που είναι ενοχλητικά και τελείως ξένα με την αισθητική της ηρωίδας. Οι τρεις καλές νεράιδες, δεν συνδέονται σχεδόν καθόλου με τις αντίστοιχες από το animation και είναι κρίμα, γιατί εμφανίζονται σαν τρεις χαζοβιόλες θείες. Το περιβάλλον λοιπόν και τα πλάσματα είναι πολύ φανερά ψηφιακά, τα πρόσωπά τους μου θυμίζουν μάλλον ένα βοηθό του Χάρι Πόττερ ή τα νέα αποτυχημένα της Pixar/Disney ή φτηνιάρικες κούκλες με μεγάλα κεφάλια.
Η χρωματική παλέτα που χρησιμοποιείται με πετούσε έξω από την ιστορία που ήθελα να παρακολουθήσω. Αυτό που έλεγα και στην/με την αδερφή μου ήταν ότι η Maleficent δεν ταίριαζε με το σκηνικό. Kaι επίσης, πολύ κακώς της φόρεσαν γήινα χρώματα. Ναι μεν, θέλησαν στην ταινία να της δώσουν πιο γήινη ταυτότητα, αλλά δεν είναι μια τυχαία ηρωίδα. Επιμελήθηκαν εξαιρετικά λεπτομέρειες στα κέρατα ή στα χέρια της, αλλά τα ρούχα θα είχαν μεγαλύτερη δυναμική ακόμα αν έμεναν πιστά στο κλασικό επίσημο μαύρο μωβ που φορά τη μέρα που ρίχνει την κατάρα. Όπως επίσης και οι φωτιές της, θα ήταν ωραίο να είναι πάντα πράσινες, όπως όταν θυμώνει και όχι και θερμές. Θα μπορούσε καλύτερα να δεσπόζει σε ένα κενό φόντο αν δεν της έφτιαχναν σωστό σκηνικό. Το περιβάλλον την αποδυνάμωνε σε στιγμές και απορούσα πως είναι δυνατόν να πήρε κανείς τέτοια λάθος απόφαση και να έβαλε την Maleficent σε ένα χίπικο παράδεισο που μόνο trance δεν ακουγόταν. Απομονωμένα το ένα από το άλλο, θα λειτουργούσαν άψογα ενδεχομένως. Ωστόσο, υπήρχαν στιγμές και σκηνές που ο χώρος ήταν φοβερός και τρομερός. Αυτά όλα είναι ειδικές λεπτομέρειες από μένα, που έχω δει το κλασικό εκατομμύρια φορές και το ξέρω απ'έξω, και ίσως δεν τα προσέξει κόσμος. 
  Τα πιο κοινά που σκέφτομαι, είναι προς την ιστορία. Στην ταινία αυτή, μαθαίνουμε ουσιαστικά την ιστορία της κακιάς του παραμυθιού,το πως οδηγήθηκε στην κακία της και στην πράξη ενάντια στο καλό που έχουμε ήδη γνωρίσει και βλέπουμε μια διαφορετική οπτική από τη γνωστή ως προς τον τρόπο που εξελίχθηκε το παραμύθι. Ως προς αυτό είμαι πάρα πολύ θετική. Ήταν μια εξαιρετικά ευφυής ιστορία και προσέγγιση και είμαι πολύ ευτυχής που μετά από τόσα χρόνια εκφράστηκε.
Δε θα χαλάσω την ταινία για κανέναν, προετοιμαζοντας ως προς το περιεχόμενο, αλλά θα πω βασικά πράγματα. Πρώτον, μιλαμε για μια ιστορία έρωτα και προδοσίας. Δέυτερον, βλέπουμε μια αληθινή γυναίκα. Τρίτον, ανακαλύπτουμε πράγματα για τη φύση της αληθινής αγάπης και τον πόνο αυτής. Τέλος, μπορεί να πει κανείς ότι πρόκειται για μια φεμινιστική προσέγγιση ενός παραμυθιού και είναι πολύ ειλικρινής και πετυχημένη και ουσιαστική. Απλά κι ωραία.
Θα σας πω μόνο, ότι από ένα σημείο και μετά - έχει μια φοβερή ανατροπή- έκλαιγα με λυγμούς και μου έδιναν χαρτομαντηλα και δεν μπορούσα να ηρεμήσω. Τέτοιο κλάμα είχα καιρό να ρίξω. Συγκινήθηκα πάρα πολύ και ακόμα το σκέφτομαι.
Δεν με νοιάζει αν όλα τα άλλα ήταν μέτρια σε αυτή την ταινία, θα την ξαναδώ και θα ξανανατριχιάσω και θα ξανακλάψω και θα μου ξαναπέσει το σαγόνι με τη δυναμική γοητεία και το μυστήριο της Jolie.Υπέροχη Maleficent που αγαπάς, θα σ'αγαπώ για πάντα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου