Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

PLAY DEAD.

Είμαι στη Θεσσαλονίκη για λίγες μέρες. Σημαντικές μέρες για εδώ, αλλά και ουτοπικές για την πιεσμένη μου Αθηναΐκή πραγματικότητα. Γυρνώ ξημέρωμα στο σπίτι της γιαγιάς μου και όλοι κοιμούνται. Η αντανάκλαση από το φως που ανάβω, στη μπαλκονοπορτα της βεράντας, δημιουργεί πολύ νοσταλγική αισθητική μέσα στη σιωπή. Πατάω στις μύτες να πιάσω τα βιβλία μου και να πάω στο δωμάτιο, με φόβο μην ξυπνήσει κανείς, και παρατηρώ τη φιγούρα μου στο τζάμι. Είμαι σε ένα σπίτι που δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου όσο το θυμάμαι. Είμαι σε ένα σκηνικό θεατρικό, θαρρείς.
Τί θα γίνει αν αυτό αλλάξει;
Πώς θα λειτουργώ αν αλλάξει αυτός ο χώρος που υπάρχει πριν γεννηθώ εγώ;
Γιατί να συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές;
Πώς μπορώ να το σταματήσω και να παγώσω τη ζωή έτσι όπως είναι τώρα, ετσι όπως ήταν πριν, έτσι όπως ήταν όλοι ευτυχισμένοι;
Με πιάνει ασφυξία και άγχος, κλείνομαι στο δωμάτιό μου.
Τί θα κάνω;
Πνίγομαι στο φόβο τέτοιων αλλαγών.
Τί θα γίνει αν δεν υπάρχει το πατρικό μου;
Τί θα γίνει αν η αδερφή μου πιασει δικό της σπίτι;
Τί θα γίνει το μαγαζί της μαμάς μου;
Τί θα γίνει το σπίτι των παππούδων;

Τί θα γίνω εγώ αν δεν υπάρχουν αυτά;
Δε θέλω να κάνω καμία αρχή. Κάθε αρχή είναι ένας πόνος τέλους.
Κάθε γέννα είναι πόνος, ο πόνος του ότι το παιδί είναι θνητό.
Δε θέλω σπίτι στην Αθήνα, δε θέλω δική μου οικογένεια, δε θέλω αλλους φιλους, δε θέλω ζωή στο εξωτερικό, δε θέλω έρωτες, δε θέλω ευτυχίες, δε θέλω ζώα, δε θέλω υλικά αγαθά.
Δε θέλω να πεθάνω.
Ας κάνoυμε μόνο ταινίες που θα μείνουν για πάντα στο χρόνο αγέραστες.

Πώς αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων μέσα σε λίγα χρόνια και πώς παράλληλα τα ίδια είναι αθάνατα.
Καμιά φορά ή κάθε φορά, επιστρέφω στην ίδια ριζική σκέψη. Σε όλα υπάρχει μια πηγή, μια ιδέα.
Όλα έχουν την ίδια αρχή και καταλήγουν στο ίδιο. Ο ίδιος λόγος και ο ίδιος σκοπός.
Φοβερή αυτή η φύση του ανθρώπου τόσο βασισμένη σε κεντρομόλες ή φυγόκεντρες δυνάμεις. Φοβερά σολιψιστική και ταυτόχρονα κοινωνική φύση.
Όλες αυτές οι λέξεις είναι σκουπίδια ή και θησαυροί.
Όλα είναι μια γη με δύο πόλους: έλξης και απώθησης.
Όλα είναι παράδοξα και αντιφατικά. Ακόμα κι όσα γράφω- ή μάλλον, ειδικά αυτά.
Και τί μπορούμε να κάνουμε γι αυτό; Να το απολαύσουμε;

2 σχόλια:

  1. Δυνατή έκθεση ψυχής.

    Ο ήρωας ενός βιβλίου έλεγε : «Όλα είναι όπως είναι, κι όλα θα γίνουν όπως θα γίνουν.»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο χορικό της Μήδειας του Ευριπίδη, σε μεταφραση Χειμωνά, ο τελευταίος στίχος της τραγωδίας είναι : «Με ανέλπιστα και φοβερά πράγματα οι θεοί
      υφαίνουν την ζωή μας.
      Εκείνα που ήταν για να γίνουν
      δεν έγιναν ποτέ
      κι αυτά που γίνονται
      δεν ήταν για να γίνουν.»

      Διαγραφή