Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

SHINING CONCRETE.

Είναι οι μέρες πια που όλες οι μπαλκονόπορτες, οι καρδιές και τα παράθυρα είναι ανοιχτά.
Η ζέστη είναι ευχάριστα κυνική σε μια πραγματικότητα που ζέχνει προβλήματα και μιζέρια.
Πασιφίστρια ή χίπισσα δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι με τέτοιο οργανωτικό εγκέφαλο, αλλά η διάθεσή μου αυτές τις μέρες χορεύει ελεύθερα και αισιόδοξα.
Μου θυμίζει νότες πιάνο που χοροπηδάνε γρήγορα ανάμεσα στα δαχτυλάκια.
Το μυαλό χωρίς ρεπό, χαλαρώνει και ανακαλύπτει ομορφιές σε στιγμές και σχέσεις που ο καιρός και οι ανοιχτές πόρτες επιτρέπουν να ιδωθούν καλύτερα.
Τα σπίτια και το μέσα μας είναι θερινά σινεμά και κάποιοι από μας νοσταλγικοί σινεφίλ.
Είμαι στο γραφείο και χαζεύω τριγύρω τα πράγματά μου. Τα αγαπώ όλα.

Μου κάνουν συντροφιά και μου χαμογελούν.
Είναι σαν πόροι του δέρματός μου που μου δίνουν οξυγόνο.
Είναι τόσο τρυφερές αυτές οι λεπτομέρειες της ζωής μας.
Τι τυχεροί άνθρωποι είμαστε που μπορούμε και κάνουμε αυτές τις «πολυτελείς» σκέψεις ή που έχουμε την ευκαιρία επιλογής, βίωσης και διαμόρφωσης καταστάσεων.
Αυτή και μόνο η σκέψη δίνει θετικό πρόσημο στην ύπαρξη μας.

Δε χρειάζεται καμιά ελπίδα, το παρόν είναι θετικό και οι άνθρωποι εκεί για να το μοιραστούν.
Τα πράγματά που επιλέγουμε, ο χώρος μας, οι άνθρωποι που είναι κομμάτια του εαυτού μας, ασυνείδητα λένε τόσο πολλά για μας. Αυτή είναι μια αλήθεια που συναντώ συνεχώς μέσα μου.
Κάνω βόλτες και κοιτώ τον κόσμο, αλληλεπιδρώ, χορεύω, πιάνω κουβέντες με γνωστούς-αγνώστους, η ζωή κυλά και τρέχει και η αλήθεια αυτή μένει εκεί, να ανοιγοκλείνει το ματάκι της σαν σε παιχνίδι αναζήτησης της χαμένης ταυτότητας. Σου λέει, στον Αλλο, είναι, όχι σε σένα. 
Και τι όμορφο είναι αυτό.
Η ύπαρξη μέσω του Αλλου.
Όχι απλά άλλου ανθρώπου ή άλλης κατάστασης.
Μιλώ για τη γέφυρα αυτή του Εγώ με το Αλλο.
Εκεί που στην ουσία, τα δύο απόλυτα και τα άκρα σπάνε και δίνουν ραντεβού στη μέση.
Στο σημείο αυτό το συγκινητικό, το ενωτικό, το κοσμικό.


Τι πιο ερωτικό από την ίδια την ύπαρξη;
Όλα αυτά βέβαια, ακούγονται ίσως χαμένα σε αστρικά ταξίδια και αφελείς ρομαντισμούς.
Ίσως. Αλλά εγώ νιώθω πιο γεμάτη και ευγνώμων στη σκέψη όλων αυτών.
Τι υπέροχο αίσθημα να νιώθεις ευγνωμοσύνη για τη ζωή σου.
Αλλωστε, είναι δεδομένη;



Σπανίζουν οι άνθρωποι που τολμούν να αγαπούν και να αγαπιούνται.

~

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου