Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΕΣ.




                                                                   
Ψυχογεωγραφίες.
Χωρο-γραφικές σκέψεις.
Το σπίτι είναι σύντροφος.
Γι' αυτό δεν θέλω να φύγω ποτέ από τους χώρους που έχω ζήσει.
Κάθε τέτοια αλλαγή είναι θάνατος. 
Θάνατος ενός φαντασιακού. 
Θάνατος των ετεροτοπιών μου.


Kρύβομαι στην κουζίνα, ανάμεσα στα δύο ντουλάπια που οι γονείς ποτέ δεν ανοίγουν μαζί, γιατί αν το ένα ανοίξει εμποδίζει το άλλο, αλλά εγώ τα ανοίγω και τα δύο μαζί και φτιάχνω μια γωνία στο πάτωμα.Μπαίνω μέσα της και κλείνομαι. Από δω και μπρος η γεωγραφία δε μετρά. Δεν είναι ποτέ πια πάτωμα και ντουλάπια. Είναι το μαγαζί μου κι εγώ δεν είμαι 3 χρονών. Κάθε φορά που περνά κάποιος του προσφέρω από το αόρατο φαγητό που ετοιμάζω. Προειδοποιώ ότι είναι ψεύτικο και να μην το φάνε στ' αλήθεια.


Μπαίνουμε κρυφά στο δωμάτιο των γονιών με την Αννα. Είμαστε μικρές και γεμάτες ζωή. Τρέχουμε κάθε Κυριακή και τρυπάμε στους γονείς μας που κοιμούνται μαζί και το δωμάτιο είναι γαλάζιο. Θα ετοιμάσουν πρωινό και εμείς θα είμαστε κρυμμένες κάτω από το σκέπασμα. Καταιγίδα ξεσπάει στο δωμάτιο. Ευτυχώς, στο παραμύθι μας τα σεντόνια είναι ομπρέλες και σκηνές και μπορούμε να βρούμε καταφύγιο για εμάς και τις κούκλες μας.


Φοβάμαι το βράδυ με τους ήχους που ακούω απ'έξω. Μένω ξύπνια να προστατεύσω το σπίτι μου.
Ακούω κάτι και το αίμα μου παγώνει. Αποφασίζω να μην δώσω σημασία. Σκεπάζομαι λίγο με το σεντονάκι. Νιώθω φυλαγμένη από κάθε κακό.


Κοιτάω μέσα σε σπίτια αγνώστων. Τα φαντάζομαι. Γίνομαι μέρος τους. Είμαι ευτυχισμένη εκεί; Εχω άλλη ζωή;  Ο χώρος τους με πλάθει. Μετά, η τρυφερότητα που νιώθω αρχίζει να πνίγεται από νοσταλγία και αμέσως είμαι στεναχωρημένη, εντοπίζω την απουσία μου.


Δε θυμάμαι που είμαστε. Θυμάμαι μόνο ποιοί είμαστε. Ανοίγει τα χέρια και μπαίνω σε μια μεγάλη αγκαλιά. Μετά από δευτερόλεπτα, η αγκαλιά μεταμορφώνεται. Γίνεται φωλιά μαγική και εξαφανίζομαι μέσα της, δεν με ταράσσει τίποτα, νιώθω μόνο αγάπη και θέλω να μείνω για πάντα εκεί μέσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου