Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

ΤΥΧΑΙΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.

Είναι σαν ο Σοπενχάουερ να θέλει να χορέψει Μερς Κάνινγκχαμ, μου λέει ο άνθρωπος που θαυμάζω στον ύπνο μου. Μου ζητάει να χαμογελάσω αμυδρά και μου φιλάει το λακάκι που κάνω στο μάγουλο, αλλά το βλέπουν μόνο λίγοι και καλοί. Είσαι ένα εγκεφαλικό ανθρωπάκι, λέει. 
Ξυπνάω χαρούμενη και μπερδεμένη. Κινούμαι στο σπίτι σαν να είμαι ο Παρθενώνας, από την κούραση. Στον καθρέφτη βλέπω μια αναμαλλιασμένη Μαφάλντα να ρωτά την τσατσάρα της αν είναι ταραγμένη. 
Ανακαλύπτω μετά από τέσσερα χρόνια ότι έχω πρόσβαση σε ταράτσα που βλέπει Λυκαβηττό και μετακομίζω όλη μου την προίκα. 
Ενα άρτομο μου στέλνει έκπληξη το παρακάτω gif μαζί με άλλα, απομεινάρι μιας ωραίας ζαλισμένης βραδιάς. 
Η αγάπη που νιώθω όταν το βλέπω και το ξαναβλέπω, δεν περιγράφεται.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου