Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

ΕΑΝ ΠΕΘΑΝΩ ΝΕΑ.

Πορτραίτο μου από το Θωμά Αρσένη
Θυμήθηκα τον  αγαπημένο μου Cory Monteith που πέθανε νέος και στο μυαλό μου γυρνάει συνεχώς το τραγούδι If I die young (σε αυτή την εκδοχή).
Χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικό , με συγκινεί κάθε φορά που το ακούω.
Σκέφτομαι πόσο ανατριχιαστικές είναι κάτι τέτοιες στιγμές και πόσο ξανα-εκτιμάει κανείς από το μηδεν τη ζωή του με τέτοιες αφορμές.
Εχω αυτό το φόβο. Ότι θα πεθάνω νέα.
Αλλά δεν το σκέφτομαι συχνά.
Απλά προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένη, να μη φοβάμαι να νιώθω και να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου-αρχικά- και να μην καθυστερώ αυτά που θέλω να ζω, όχι απλά για να τα προλάβω, αλλά γιατί έρχονται συνεχώς νέες ιδέες και επιθυμίες.
Όποτε το σκέφτομαι όμως, ψάχνω να δω αν θα μπορούσα να προετοιμάσω τα άρτομα που αγαπώ και πώς θα ήθελα να αποχαιρετήσω.  (Φυσικά, αν δεν πρόκειται για κάτι αιφνίδιο.)
Θα το έλεγα στη μαμά μου; Θα τους ζητούσα να με συνοδεύσουν με κάποιο τραγούδι; Θα άφηνα σημειωμα σε κάποιον ανεκπλήρωτο έρωτα; Θα χάριζα πράγματά μου; Θα πήγαινα ταξίδι κάπου μακριά; Θα αγόραζα γυάλινο φέρετρο ή θα ζητούσα να με σκορπίσουν στη θάλασσα με λουλούδια;
Θα αποκάλυπτα κάποιο μυστικό μου ή θα έγραφα κάπου ιδέες που θα ήθελα να πραγματοποιήσω;
Δεν έχω καταλήξει σε κάτι και αν ναι, ίσως αυτό που κάνω τώρα είναι αυτοφορέας του ίδιου του του εαυτού.
Καλώς ή κακώς, είμαι ένας άνθρωπος δημιουργικός.
Και αυτό σημαίνει πως τα κομματάκια που μπορεί να αφήνω από δω κι απο κει σήμερα, για να εκφράζομαι, ίσως είναι ο τρόπος μου να ζητήσω από τους άλλους να με θυμούνται αν δεν είμαι εγώ η ίδια παρούσα.
Και αυτό το στοιχείο θνητότητας και ανάγκης για μνήμη, τέλος, είναι το πιο συγκινητικό με τους ανθρώπους και ο λόγος για τον οποίο χρωστάμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και είμαστε πιστοί σε όσα νιώθουμε χωρίς πολλές σκέψεις χρόνου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου