Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΣΠΑΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.



Σπασμένοι άνθρωποι.



Είναι μικρή.
Την αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο.
Μπερδεμένη.
Χαμένη από μένα, από εμάς, από αυτούς, από όλους, από εκείνη.
Είναι μόνη.
Είναι μικρή για τόση ευθύνη και τόσο ράγισμα.
Αυτοί που αγαπάμε είναι πάντα μικροί για μεγάλες ευθύνες.
Θέλουμε να τους πάρουμε από το χέρι.
Θέλουμε να τους προστατεύσουμε.
Θέλουμε να τους πάμε σπίτι.
Θέλουμε να μην είναι ποτέ δυστυχισμένοι.
Θέλω να μην είναι ποτέ δυστυχισμένη.
Θέλω να μην είναι ποτέ μόνη.
Δεν μπορώ να τη βοηθήσω όμως.
Απλά την παρατηρώ να γίνεται θρύψαλα.
Και αυτή είναι η δική μου δυστυχία.


Μου θυμίζει ένα τραγούδι που άκουγα στην εφηβεία μου και νόμιζα πως ταυτιζόμουν.
Κανείς δεν είναι σπίτι.
Κανείς δεν είναι για σένα σπίτι, μάλλον.
Σαν το «δεν έχω χρόνο», που λέμε και εννοούμε «δεν έχω χρόνο ΓΙΑ ΣΕΝΑ».
Είναι χαμένη.
Δεν ξέρω καν αν τη βλέπει κανείς ή αν έχει γίνει διάφανη.
Αν τα σπασμένα κομματάκια της την έχουν τρυπήσει τόσο που πια δε φαίνεται.
Βλέπω φωτογραφίες παλιές και πλημμυρίζω ευτυχία.
Βλέπω ένα χαμόγελο και βλέμματα που λένε μία λέξη-αυτή που λείπει, αυτή που πονάει: σπίτι.
Γι'αυτό και η υπέρτατη δυστυχία είναι να μην έχεις που να γυρίσεις.
Να μην έχεις χώρο, να είσαι παντού.
Δεν έχουν σημασία τα γιατί και τα πως εδώ.
Το μόνο που έχει αξία είναι η αγάπη εδώ.
Κανένα λάθος, κανένα πρόβλημα, κανένας φόβος.



Her feelings she hides.
Her dreams she can't find.
She's losing her mind.
She's fallen behind.
She can't find her place.
She's losing her faith.
She's fallen from grace.
She's all over the place.

She wants to go home, but nobody's home.
It's where she lies, broken inside.
With no place to go, no place to go to dry her eyes.
Broken inside.


She is lost inside.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου