Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΠΡΟΝΥΜΦΗ.

Kάθομαι στην καρέκλα.
Εχει πάει 8 το πρωί.
Πάλι δεν κοιμήθηκα.
Τις τελευταίες μέρες δεν κάνω τίποτα.
Δεν έχω διάθεση.
Ούτε να βγω, ούτε να δω ανθρώπους, ούτε να σηκωθώ, ούτε να κινηθώ, ούτε τίποτα.
Ούτε μου αρέσει που ξαπλώνω, δεν χαίρομαι το φαγητό μου.
Το σπίτι είναι βρώμικο και έχω παντού απλωμένα ρούχα και πεταμένα πράγματα.
Δεν αντέχω να τα βλέπω, αλλά δεν κάνω κάτι γι αυτό.
Στέκομαι απέναντι στον καθρέφτη ώρες.
Ρημάζω το δέρμα μου και τα μαλλιά μου.
Αυτοκαταστρέφομαι διαρκώς.
Ό,τι μου έχει μείνει.
Το γνωρίζω και συνεχίζω.
Τα κάνω όλα με απόλυτη ηρεμία.
Νιώθω πιεσμένη, αλλά αυτό δεν εξωτερικεύεται παρά μόνο σε βλέμματα. 
Ίσως και γι αυτό δε θέλω να δω κόσμο.
Δεν νιώθω τίποτα.
Ουτε πως έχω λόγο να το κάνω, ούτε να σταματήσω.
Κάθομαι στην καρέκλα. 
Πιάνω την παντόφλα μου να δω γιατί γλιστράει όποτε την πατάω.
Ο πάτος της είναι κόκκινος.
Κοιτάω πάνω από τον ώμο μου με φρίκη.
Μένω ακίνητη.
Βουρκώνω αλλά δεν κλαίω.
Συνειδητοποιώ πως έχω αφήσει ίχνη αίματος στο πάτωμα.
Είμαι ένα σαλιγκάρι.
Απορώ τι μου συμβαίνει.
Αίμα, αίμα, αίμα.
Δεν το σιχαίνομαι, δεν με φρικάρει.
Δεν μου αρέσει.
Σηκώνομαι σαν ερείπιο και στέκομαι πάνω στους λεκέδες.
Το χέρι μου τρέμει λίγο.
Το νιώθω όσο ακουμπάει στην κοιλιά μου.
Νιώθω πως είμαι ένας τρίτος άνθρωπος.
Εχω μπει σε ένα ρόλο.
Είμαι ο ρόλος.
Είμαι άλλη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου