Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2014

ΤΑ ΑΔΕΙΑΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ.


Κανονισμένο τσακ μπαμ, με δύο μηνύματα. 
Κάποιες σχέσεις είναι κάπως έτσι:
 «-θέλεις; -θέλω».
Τον περιμένω στη γωνία που δίνουμε συνήθως ραντεβού.
Μακριά από τα πολλά βλέμματα, αλλά όχι και κρυφά. 
Οι χρυσές τομές ή απλά τομές.
Δεν είναι τα όρια ίδια για όλους, όπως και τα βάθη των τομών ή ο πόνος που φέρουν.
Έρχεται προς το μέρος μου και με χαιρετάει από μακριά με τα ψηλά του χέρια.
Χαμογελάω χωρίς να μπορώ να συγκρατηθώ, αν και από μέσα μου λέω να μην εκδηλώνω 
τα αισθήματά μου. 
Είμαι από τους ανθρώπους που δεν μπορώ να κρυφτώ εύκολα όταν χαίρομαι ή θυμώνω.
Φοράει σκληρό σκούρο τζιν. 
Είναι ωραίο, αν και εγώ πάντα ήμουν των κοτλέ. 
Και των χνουδωτών πουλόβερ.
Το πουκάμισό του είναι λευκό και του είναι μεγάλο μάλλον, χωρίς αυτός να είναι αδύνατος.
Μου θυμίζει κάτι που δε γνωρίζω αλλά με γοητεύει. 
Θέλω να μάθω αλλά φοβάμαι να ρωτήσω κιόλας. 
Η θεωρία σκοτώνει την πράξη. 
Μου αρκεί, σκέφτομαι. Ή και όχι. 
Αλλά αυτό δεν το ξέρω ακόμα και ευτυχώς δίνω στον εαυτό μου την ελευθερία της υπομονής.
Περνάω ευχάριστα το χρόνο μου χωρίς να κάνω όνειρα ή να έχω φαντασίες. 
Νιώθω σαν να είμαι στη δεκαετία του '90 μαζί του.
Εφτασε,
Αγκαλιαζόμαστε σαν πατέρας με κόρη, τρυφερά.
Νιώθω σαν να βουλιάζω σε ένα καθαρό λευκό σεντόνι και με αυτή τη σκέψη, εισπνέω βαθιά.

Γυρνώντας από τη βόλτα, με γυρνά σπίτι με το αυτοκίνητο.
Μου αρέσει πάντα το αίσθημα του να είσαι συνοδηγός. 
Είναι θέση με λιγότερη ευθύνη από τον οδηγό, αλλά και αντίστοιχο κίνδυνο.
Θέση συντροφική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου