Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

ΤΡΥΠΙΑ, ΑΔΕΙΑ, ΚΕΝΗ.


Όμως πια μ'έχουν αφήσει τα πολλά χρόνια της ζωής μου ανέλπιστα και δεν αντέχω πια.
Μαραίνομαι χωρίς γονείς.
Δε στέκεται προστάτης μου άντρας κανένας,
αλλά σαν κάποια ασήμαντη ξενοφερμένη
το πατρικό μου σπίτι συγυρίζω
μ' αυτά τα ρούχα
τα αταίριαστα.

[...]
Χτύπα, αν βαστάς κι άλλο, χτύπα δυο φορές.
[...]
Πέθανε η ταλαίπωρη;




Οι πιο ανατριχιαστικοί στίχοι της Ηλέκτρας του Σοφοκλή. 
Σε αυτούς όλη η αγάπη, ο πόνος και το μίσος του κόσμου.
Σε αυτούς, κλεισμένο όλο το έργο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου