Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΧΡΥΣΟ ΚΥΜΑ.

Τα τελευταία βράδια βλέπω όνειρα κινηματογραφικά.
Ίσως ευθύνεται το άγχος, οι ατέλειωτες στριφογυριστές σκέψεις και το κακό πρόγραμμα ύπνου.
Ωστόσο τα όνειρα αυτά είναι μαγικά με δόση φόβου και μελαγχολίας.
Από τα δυνατά, δηλαδή.
Βλέπω συνεχώς ένα πρόσωπο μέσα στα άλλα.
Ή μάλλον βλεπω πολλά πρόσωπα, αλλά ξεχωρίζω ένα.
Ή ακόμα καλύτερα, θυμάμαι μόνο ένα.
Του πρώτου αγοριού που αγάπησα τόσο.
Το αγόρι με τα χρυσά μάτια που έχω να το δω χρόνια.
Εχω ζήσει μαζί του ελάχιστες στιγμές κι αυτές όχι ιδιαίτερης οικειότητας.
Αλλά τα αισθήματα μερικές φορές δε μετράνε σε χρόνο.
Ούτε η αμοιβαιότητα σε τέτοιες εξιδανικεύσεις μπαίνει εμπόδιο στην ευτυχία κάθε στιγμής που περνάς με τέτοια άτομα.
Που τυχαίνει να τα αγαπάς με το που τα βλέπεις, χωρίς εκείνα να μπορούν να το φανταστούν ή να το μάθουν ποτέ.
Ούτε και μπορείς να τους το εξηγήσεις.
Αφού μόνο τρέλα μοιάζει.
Αλλά αυτό είναι και το υπέροχο.
Πέρασα κάποιο χρόνο πρόσφατα σε ένα νησί χαζεύοντας με απόλυτη ηρεμία τη θάλασσα.
Και στο ταξίδι και στην παραλία.
Ποτέ δεν ήμουν του νερού, αλλά ίσως με τον καιρό γίνομαι.
Ίσως η μόνη εικόνα με την οποία μπορώ να περιγράψω το παραπάνω αίσθημα για εκείνο το ξεχωριστό άτομο, λοιπόν, είναι αυτή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου