Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΕΝΟΣ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ.



Ένα ακόμα φθινόπωρο στην Αθήνα.
Μια νέα χρονιά στην Αθήνα. 
Κλείνω τον τέταρτο χρόνο μου πια εδώ.
Ούτε που κατάλαβα πως έχουν περάσει όλα αυτά.
Ήρθα 17 στα 18, ερωτευμένη, μόνη από γνωστούς ή φίλους, σε μια σχολή που δεν είχα ιδέα τι είναι και αν με ενδιαφέρει τόσο, με πολλά όνειρα, ανακαλύπτωντας τον εαυτό μου μακριά από τα σίγουρα και τα ωραία της Θεσσαλονίκης, δημιουργώντας μια νέα ζωή βηματάκι βηματάκι.
Η ζωή τρέχει, αυτό είναι σίγουρο
Σκεφτόμουν σήμερα πως αυτές τις αλλαγές, αυτή την ενηλικίωση, την έχουν βιώσει μαζί μου και όσοι επισκέπτονται αυτό εδώ το μπλογκ.
Τις ιστορίες ενός Αρτόμου, δεν παύω να τις τρέφω, να τις θυμάμαι, να τις υπερασπίζομαι και να τις αγαπώ.
Τις νιώθω σπίτι.
Και μάλλον είναι.
Είναι μαζί μου εδώ και 4 πιστά χρόνια.
Δεν το περίμενα.
Ξεκινώντας το, σκέφτηκα πως ήθελα ένα κίνητρο για μένα. 
Ουσιαστικά, για να μην παρατήσω τον εαυτό μου και έπειτα, για να μην πάψω να θέλω.
Βλέποντας το από απόσταση, έκανα ένα ημερολόγιο που μου κράτησε συντροφιά όπου κι αν ήμουν. 
Και η μεγαλύτερη χαρά είναι πως όχι μόνο σε μένα.
Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο. 
Ταξίδια, γνωστοί και σχέσεις από δω κι απο κει.
Δεν ξέρω που με βγάζει και που με έχει βγάλει.
Ή αν κάνει κύκλους.
Σήμερα είμαι στον καναπέ μου με ένα κουτάβι να κοιμάται στα πόδια μου, στο αρτομόσπιτο που χτίστηκε με αγάπη και πέρασε τόσα, έχοντας κινηματογραφικές δουλειές και σκέψεις, αποστασιοποιημένη από μια κοινωνική ζωή στην Αθήνα που με κουράζει αλλά εξακολουθεί να γοητεύει, συνεχίζοντας να κάνω όνειρα και βήματα ενστικτωδώς προς την ευτυχία.

Η ίδια Ραδιοκέφαλη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου