Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014

ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Θέλω να απολογηθώ.
Επειδή δε γράφω τόσο συχνά πια.
Δεν τις ξεχνάω τις ιστορίες ενός αρτόμου όμως, όχι.
Αντιθέτως.
Θέλω να μοιραστώ πόσο μου λειπουν.
Το σκεφτόμουν όλη τη νύχτα σήμερα.
Μου τελείωσαν αυτά που θέλω να γράψω δημοσίως; Κουράστηκα;
Μεγάλωσα; Βαρέθηκα; Όχι.
Δεν έχω ιστορίες;
Τι ιστορίες θέλω να πω;
Για τις επιθυμίες;
Δεν με ικανοποιεί τίποτα.
Θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής εδώ, είναι το ημερολόγιό μου.
Φοβάμαι μην το παρατήσω με τις δουλειές και το λίγο μου χρόνο.
Νιώθω σαν Πήτερ Παν που μεγαλώνει. Το μπλογκ, το αρτομόσπιτο, η Αθήνα, η σχολή.
Πως κύλησαν όλα.
Η μόνη μου ιστορία σήμερα είναι πως νιώθω σαν χαζομαμά.
Δεν έχω νιώσει ποτέ μου τόση αγάπη για κανέναν και το πιστεύω αυτό που λέω.
Ίσως για αυτό να μην ξέρω τι να πω.
Βιώνω ένα νέο αίσθημα.
Αυτό ειναι.
Κάπου λοιπόν, φυσώντας τη μύτη μου και κουκουλωμένη στο γνωστό καναπέ, ανάμεσα σε κοτόσουπα, σε σονάτες του Chopin και σε ένα μικρό πλασματάκι που κοιμάται στα πόδια μου, ανακάλυψα πως έχω ένα νέο αίσθημα.
Kι αυτό αν δεν λέγεται αγάπη ή ευτυχία, δεν ξέρω πως να το περιγράψω καλύτερα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου