Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

Νιώθω πως βρίσκομαι σε ένα δίλημμα ανάμεσα σε κοινωνική δυστυχία και οικειοθελή αυτοεξορία

Είναι μια μέρα σαν τις άλλες που ξυπνάς και τρέχεις για να προλάβεις τα πάντα.
Μια μέρα που σταδιακά γίνεται αφορμή για να κλείνεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο σου/στον εαυτό σου.
Μια μέρα που γίνεσαι όλο και πιο μισάνθρωπος.
Μια πόλη γεμάτη αφορμές.
Μια χώρα γεμάτη σκατά.
Ενας κόσμος που θα ήθελες να χτυπάς στον τοίχο για ώρες μέχρι να αποκτήσει συνείδηση.
Ενας κόσμος που σαπίζει τόσο φανερά και τον σιχαίνεσαι.
Και δε θες να εισαι μέρος του.
Και δε θες να τον αγγίζεις ή να μιλάς μαζί του ή να του χαρίσεις τον χρόνο σου ή τις ιδέες σου.
Γιατί νιώθεις μίζερα και θλίψη για όλη αυτή την κατάσταση και νιώθεις ανίκανος να βοηθήσεις, ανήμπορος να κάνεις κάτι σε ένα χάος, δεν σου αρέσουν οι ηρωισμοί και δεν πιστεύεις πως μπορείς να πάρεις τέτοιο ρόλο. Και ποιός είσαι εσύ άλλωστε;
Μήπως κάνεις κάτι λάθος;
Μήπως ζητάς πολλά;
Μήπως δεν σου φταίει το γύρω σου, αλλά το μέσα σου;
Όχι. Αδιέξοδο.
Ποιά είναι η λύση; Να σηκωθείς να φύγεις και να κάνεις κάτι που θες, που πιστεύεις ότι αξίζει και σου αξίζει, με τον τρόπο που ονειρεύσαι και να αγνοήσεις τα άλλα;
Να μπεις σε μια φούσκα επενδυμένη με ωραίες παρωπίδες και να μην υπάρχουν τα κοινωνικά προβλήματα;
Τι σύγχρονη ιδέα ο σολιψισμός.
Δεν ξέρω επόμενο βήμα, δεν ξέρω επόμενη σκέψη.
Ξέρω πως νιώθω σαν να βρίσκομαι σε ένα τεράστιο κουτί με τοίχους πανύψηλους, χωρίς διαφυγή, δεν μπορώ να σώσω κανέναν γιατί δεν έχω το ρόλο του μεσσία, γιατί δεν πιστεύω σε τέτοιους ρόλους, αλλα σε προσωπική συνείδηση και φοβάμαι γιατί βλέπω πως αυτές οι δύο λέξεις δεν υπάρχουν πια συνδιαστικά. Δεν νιώθω ελεύθερη.

Γέμισε ο τόπος μπετόν, μαγαζιά του ενός ευρώ, ρημαγμένη παιδεία, προφάσεις πολιτισμού,συλλόγους της πούτσας,αμόρφωτους με εξουσία, σχολές με το κιλό, αρπακτικά της κάθε ευκαιρίας, φιλοδοξία της τρύπας, έλλειψη έρωτα, λαχνούς χαμένων ελπίδων, υποσχέσεις χρήματος, λογαραριασμούς και ξανά λογαριασμούς,  έλλειψη έκπληξης, ντροπή, μίσος, φόβο και πολλά -μα πολλά- σκατά.

Τί θέλω;
Θέλω να δημιουργώ εγώ τα προβλήματα μου.
Θέλω να έχω το δικαίωμα όχι απλά να μη σχετίζομαι με όσα δε θέλω, αλλά να μην τα αναγνωρίζω και να μη με αναγνωρίζουν.

Να φτιάξουμε μεγάλα γυάλινα κουτιά να σώσουμε την αγάπη μας από αυτή την κόλαση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου