Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Μου λέει η μαμά μου, γκρινιάζεις και βλέπεις παντού προβληματα, λόγω του σκυλιού.
Τώρα που σε δεσμεύει και δεν μπορείς να βγαίνεις όπως έβγαινες και να κινείσαι γρήγορα και να μην έχεις τύψεις όταν είσαι έξω και δεν μπορείς να πας ένα ταξίδι όπως θες κλπ.
Αλήθεια είναι αυτό.
Με περιορίζει.
Δεν μπορώ να πάρω την απόφαση να φύγω όπως θα ήθελα και να σέρνω ένα κουτάβι μαζί μου ή να το εγκαταλείψω.
Αλλά δεν είναι αυτή η σκέψη που με ενοχλεί.
Σιγά μη ρίξω την ευθύνη εκεί.
Το ήξερα ότι θα δεσμευόμουν αν είχα ένα μωράκι.
Και εννοείται ότι βάζεις στη ζυγαριά αυτές τις δυσκολίες, ειδικά αν είσαι άνθρωπος σαν εμένα που είσαι υπερευαίσθητος με τα ζώα και πλέον όλη σου η ζωή βρίσκει νόημα εκεί.
Η ισορροπία αυτή δεν υπάρχει καν ανάμεσα στο τι χανεις - τι κερδίζεις, γιατί μπορεί να δυσκολεύομαι να φύγω από τη χώρα ή να διατηρήσω ένα καθαρό σπίτι, αλλά χάρη σε αυτό το πλάσμα (αν είναι να το δω μονόπλευρα σε αυτή τη σχέση) μαθαίνω τι σημαίνει ουσιαστική αγάπη.
Και αυτό όχι απλά δεν το αλλάζω, αλλά το υπερασπίζομαι και θα το υπερασπίζομαι με ό,τι άλλο μπορεί να μου στερεί.
Αυτό που ήθελα όμως να εκφράσω -και όχι να το κάνω μελό με την αγάπη για το κοριτσάκι μου- είναι αυτό που βλέπω ως πραγματικό πρόβλημα.
Google Αποτελέσματα Eικόνων για http://static.guim.co.uk/sys-images/Guardian/Pix/pictures/2013/1/29/1359482462427/Homo-Ludens-22-008.jpg
Το ότι βλέπω μια πραγματικότητα να είναι όλο και πιο επιθετική.
Και όσο και να είμαι αισιόδοξη, δημιουργική ή και να προσπαθώ να εντοπίζω ομορφιά στον κόσμο, δεν παύω να βλέπω ένα είδωλο της πραγματικότητας διαστρευλωμένο κοινωνικά.
Βλέπω τον εαυτό μου όπως σκέφτεται, νιώθει, πράττει και βρίσκεται σε πόλεμο με το περιβάλλον.
Και φυσικά δεν το βλέπω μόνο σε μένα.
Δεν έβρισκα ποτέ τόσο ενδιαφέρουσα την ιδέα της διαφορετικότητας, αφού τη θεωρώ δεδομένη- και γι αυτό αναζητώ τα κοινά μέσα από αυτή.
Βλέπω λοιπόν με έναν τρόπο κάτι σαν την παραπάνω φωτογραφία.
Έναν κόσμο που κινείται ξεχωριστά από τη σκιά του.
Αλλες οι επιθυμίες και άλλες οι πράξεις.
Και αυτη η αντίφαση εμένα προσωπικά με κάνει αμυντική, γιατί βλέπω τη σύγχυση και τελικά, τη δυστυχία που επιφέρει.
Δεν μου φταίει που ο χρόνος μου είναι περιορισμένος ή που δεν έχω όσα χρήματα θα ήθελα ή που δεν μπορώ να τα βροντήξω και να φύγω χωρίς συνέπειες.
Μου φταίει που όλα αυτά συμβαίνουν σε λάθος συνθήκες.
Μου φταίει που για να επιβιώσεις πρέπει να κλειστείς σε έναν εσωτερικό μικρόκοσμο.
Νιώθω πως η λέξη που ταιριάζει είναι τραγικό: αυτό που -όπως μου είπε κάποιος- δημιουργεί καταστρέφοντας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου