Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΚΙΝΟ.

Eίμαι κλεισμένη μέσα.

Με αυτή τη φράση ήθελα να αρχίσω να γράφω.
Ίσως είναι το μόνο που είχα να πω.
Θυμήθηκα πως μικρή έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος και συγγραφέας
Σκέφτομαι πως δεν έχω όρεξη να γράφω.
Δεν μου βγαίνει.
Όπως κάποια στιγμή συνέβη και με τη ζωγραφική.
Δεν μπορώ να ζωγραφίζω πια.
Αναρωτιέμαι αν μου έφυγε ο ενθουσιασμός όπως συμβαίνει στον έρωτα.
Αναρωτιέμαι μήπως ποτέ δεν ήμουν κατάλληλη να κάνω κάτι από αυτά.
Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που γράφουν και ζωγραφίζουν τόσο ωραία, εγώ τί να βαστήξω μπροστά τους;
Όπως και στο σινεμά.
Όπως και παντού.
Όμως, αυτή η σκέψη δεν με βοηθάει.
Με πνίγει μόνο και με κάνει να κλείνομαι κι άλλο μέσα και να ασφυκτιώ.
Βγαίνω έξω να πάρω λίγο καθαρό αέρα.
Κάνω μια αγαπημένη βόλτα σε στενά του Κολωνακίου.
Αναπνέω.
Κοιτάζω σπίτια.
Ξαναπαρατηρώ.
Οι ετεροτοπίες μου έρχονται να με ταρακουνήσουν.
Να μου δείξουν ότι δεν είμαι μόνη.
Να μου δείξουν ότι δεν είμαι απέναντι, αλλά δίπλα.
Να μου δείξουν πως όλες οι παραπάνω ανασφάλειες είναι άστοχες, αφού η έκφραση είναι τόσο μοναδική όσο και η πρόσληψη της πραγματικότητας.
Και μπορεί να πνίγομαι κλεισμένη στις σκέψεις και το σπίτι μου, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω σε μια ποιητική πραγματικότητα.
Και αυτό από μόνο του είναι θετικό.
Γιατί τί χειρότερο από τη μη δημιουργία;
Γυρνώντας σπίτι μου, βρίσκω μια κάρτ ποστάλ για μένα από το Πεκίνο.
Ενας φίλος αγαπημένος μου στέλνει κάτι που με γεμίζει ευτυχία και ενθάρρυνση.
Ενα τηλέφωνο και μερικά μηνύματα στο mail, κάνουν το ίδιο.
Μου προσφέρουν εμπιστοσύνη και στήριξη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να πιστεύουν σε σένα.

Δεν φοβάμαι τίποτα.
Δημιουργώ άρα υπάρχω.
Νιώθω ξανά ελεύθερη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου