Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Η ΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΘΛΙΨΗ.


Βόλτα Κολωνάκι-Λυκαβηττός.
Κλασσικά.
Σπίτια πλούσια.
Ωραίες είσοδοι.
Τυπική μελαγχολία.
Αναρωτιέμαι ποιός μένει μέσα, αν θα μπορέσω κι εγώ κάποτε να μένω σε ένα τόσο ωραίο σπίτι.
Θυμάμαι το σπίτι μου στο Βερολινο και θέλω να γυρίσω πίσω.
Σκοτεινιάζει νωρίς και τα διαμερίσματα έγιναν χειμωνιάτικα.
Κάποια απλά φωτεινά, άλλα στολισμένα ήδη.
Όλα παίρνουν ζωή μέσα πια.
Ζηλεύω την τάξη και την ζεστασιά τους.
Μου θυμίζει το σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη τις καλές εποχές.
Ή το σπίτι της γιαγιάς.
Σπίτι οικογένειας με λίγα λόγια.
Ή ίσως σπίτι που δεν στερείται.
Μου μυρίζει σχεδόν Χριστούγεννα, κάστανα, γιορτές, κολώνιες ακριβές.
Ωστόσο, έχει παντού φθινοπωρινά φύλλα.
Στο δρόμο που περπατώ μου έρχεται στο μυαλό η Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης και ευρωπαικές πρωτεύουσες όπου οι άνθρωποι δεν έχουν προβλήματα και κάθονται ξέγνοιαστοι με φίλους και χαζεύουν και τρώνε σε τραπέζια που εμποδίζουν τους περαστικούς.
Σαν παιδική εικονογράφηση βιβλίου.
Παρότι με θυμώνουν αυτοί οι άνθρωποι, μου φαίνεται πιο ευχαριστη εικόνα από αυτή της μιζέριας που έχουμε στα Εξάρχεια.
Στη λέξη «ευχάριστο» είναι και άλλωστε το τραγικό της υπόθεσης.
Δίλημμα.
Δε συμφωνώ με την ιδέα του να ξεχνιέται κανείς.
Να αφήνει τα προβλήματα στην άκρη για να μην πιέζεται.
Από την άλλη, μου δημιουργεί θαλπωρή η εικόνα ανθρώπων που ακουνε ζωντανη μουσική και τρώνε νόστιμα ζεστά φαγητά σε μαγαζι που ντύνεται και στολίζεται με σόμπες.
Νιώθω αμέτοχη και εκτός αυτής της μακρινής πραγματικότητας.
Περπατώ με το σκυλί και παρατηρώ σαν να βλέπω παραμύθια.
Νιώθω κάτι για όλα αυτά γύρω μου.
Με θλίβουν, με συγκινούν, μου θυμίζουν ευτυχισμένα πράγματα.
Αχ, εμείς οι άνθρωποι του '90.

αλλά ας το δούμε αλλιώς-
δημιουργώ μνήμη
αυτή τη στιγμή που τα σκέφτομαι
οπότε ας μην θυμάμαι
καλύτερα 
ας ζω 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου