Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ.

Η αμορφωσιά, η έλλειψη ευγένειας, σεβασμού και η θέση εξουσίας τους.
Η βρωμιά και η έλλειψη παιδείας σε κάθε υπηρεσία.
Η ξεκάθαρη ασχετοσύνη όλων με όλα και το θράσος τους.
Το συγχωροχάρτι που δίνουν στον εαυτό τους κατηγορώντας άγνωστους θεούς.
Ο κάλος στον εγκέφαλό τους.
Το μίσος τους και η ζήλεια τους και ο φόβος τους για κάτι νέο, για ελευθερία, για ζωή.
Ο φασισμός τους.
Ο φασισμός τους.
Ο φασισμός τους.
Η ηλιθιότητα.
Τα πολύχρωμα σκατά τους.
Η κακία.
Ο σεξισμός.
Η υποταγή και η ανοχή στη μαλακια τους για κοινωνική επιβίωση.
Ο σκατομεταμοντερνισμός τους.
Το αδιέξοδο.
Η καταδίκη του να ζεις εδώ, να αναπνέεις εδώ, να φορολογείσαι εδώ, να χρωστάς, να τους ενισχύεις, να επικοινωνείς μαζί τους.
Με ΑΥΤΟΥΣ.
Τους νεοέλληνες.
Τους σιχαμένους.
Να ντρέπεσαι γιατί γεννήθηκες εδώ.
Να μην ξέρεις αν θες να πολεμήσεις για να βοηθήσεις ή να παραιτηθείς.
Να θες να αυτοεξοριστείς.
Να νιώθεις μόνος και τρελός.
Να μην βρίσκεις λόγο ύπαρξης όταν αισθάνεσαι τόση δυστυχία, τόση σαπίλα, τόσα εμπόδια στα φυσικά.
Τόσα τόσα τόσα τόσα τόσα λάθη.
Δε θέλω να τους χαρίσω ούτε ανάσα από το οξυγόνο μου, ούτε σκέψη μου, ούτε αίσθημά μου.
Δε θέλω να κάνω ποτέ παιδιά που να ζήσουν σε αυτό το χάος.
Δε θέλω να μείνω άλλο εδώ.
Δε θέλω να μοιράζομαι όσα θέλω σε αυτή τη γλώσσα καν.
Δεν θέλω τί πο τα.
Σιχαίνομαι τις σχέσεις, τις συναλλαγές, την επαφή, το διάλογο (αν ετσι μπορεί να ειπωθεί) με οποιονδήποτε.
Δε θέλω τίποτα.
Μπορεί να κάνω εγώ λάθος, μπορεί να μην ταιριάζω,  να μην ανήκω σε αυτή τη συνθήκη.
Μπορεί όντως να είναι όλα αυτά λογικά και να είμαι παράλογη.
Μπορεί να μην έχω υπομονή ή χιούμορ.
Ή να έχω μεγάλες προσδοκίες ή και φαντασία ή και να έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.
Αλλά ποια είναι η λύση όταν ενστικτωδώς δεν μπορείς να επιβιώσεις σε ένα περιβάλλον;
Να προσαρμοστείς ενώ δεν μπορείς ή να ψάξεις το δικό σου;
Γι' αυτό πρέπει μάλλον να αποχωρίσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου