Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

BRAIN DAMAGE.

Μόλις πέρασα ένα δευτερόλεπτο tabula rasa, σαν να είμαι κενός καμβάς και να είναι όλα άγνωστα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει, είναι σαν μινι-εγκεφαλικό που παγώνει ο χρόνος και αναρωτιέμαι που βρίσκομαι, τι κάνω και γιατί.
Κοιτούσα φωτογραφίες και σκεφτόμουν κάτι πράγματα για μια σκηνή της ταινίας μου, όταν σκέφτηκα  το πιο φοβερό δώρο στον κόσμο είναι να έχει κανείς αδέρφια. Ή μήπως και η ζωή η ίδια.
Μετά αναρωτήθηκα σαν σε φλασιά πως είναι δυνατόν να τα βιώνω αυτά σαν νέα ερωτήματα και αισθήματα και προφανώς και η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο. Αλλά τί θα πει η ζωη.Τί απ'όλα αυτά είναι η ζωή δηλαδή; Το ότι αισθάνομαι;το ότι αναπνέω;το ότι μεγαλώνω;το ότι έχω τη δυνατότητα να δημιουργήσω κι εγώ ζωή; το να πεθάνω;
Ξέρω ότι δεν ανακάλυψα καμιά Ατλαντίδα, αλλά σε εκείνο το σημείο πάγωσε ξαφνικά το μυαλό μου.

 Όλα νέα.
 Ξαφνική ευγνωμοσύνη για όλα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου