Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

XΑΡΟΥΜΕΝΟ 2015.

Αυτή η χρονιά με βρίσκει για ακόμα μια φορά με την οικογένειά μου στη Θεσσαλονίκη, για πρώτη φορά όμως με ένα νέο μέλος: τη Τζούντι- το κουτάβι μου.
Είχα την τύχη, μέσα στο 2014, να γίνει κάτι νέο, να αλλάξει κάτι συνταρακτικό στη ζωή μου. 
Να βρω μια τέτοια αγάπη να με συντροφεύσει -ή μάλλον να με βρει- και να μου δοθεί η ευκαιρία να γίνω κηδεμόνας αυτού του πλάσματος. 
Από αγάπη λοιπόν, είμαι ευγνώμων στο έτος που μας πέρασε που μου έδωσε απλόχερα. 
Όπως και για άλλα πράγματα -πολλά- είμαι ευγνώμων. 
Εκάνα μια δεύτερη μικρού μήκους ταινία που -για μένα- φιλοξενεί την πιο αγαπημένη και ανθρώπινη σκέψη ή αίσθημα έχω μέσα μου, την 

Hétérotopie.

Βρήκα το θάρρος κι ετοιμάζω μια ταινία μεγάλου μήκους, τις Ηλέκτρες μου, κάτι που ζει και αναπτύσσεται μέσα μου χρόνια.
Είμαι ευγνώμων, για την πίστη των ανθρώπων σε μένα, σε αυτά που επιχειρώ να κάνω, για την αφοσίωση και την συνεργασία τους, την ειλικρίνειά τους, την κατανόησή τους αλλά φυσικά και την φιλία.
Για την αγάπη τους. 
Θα ήθελα πολύ να μπορώ να διορθώσω με ευχές όλα όσα με ενοχλούν ή να είμαι λιγότερο κουρασμένη ή να χαρίσω λιγότερο φόβο, αλλά δυστυχώς μπορώ να αρκεστώ σε αυτόν τον -σχετικά απρόσωπο- απολογισμό.
Αυτό που θέλω να ευχηθώ σε όλους συμπεριλαμβανομένου και εμού, είναι να έχουμε υγεία, δύναμη, τύχη και επιθυμίες.
Να δημιουργούμε.
Αγαπημένοι μου φιλοι, καλή μας χρονιά.


και κάποιες ευχές από πέρυσι για όποιον θέλει πιο πολλές : http://eytyxia13.blogspot.gr/2014/01/2014.html

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

INTERLUDE.



Μα τώρα αδερφή, 
ενώ ήταν να σε λένε
παιδί του πιο λαμπρού πατέρα άπ' όλους,
εσύ τ' όνομα της μητέρας σου προτιμάς.




οι Ηλέκτρες

μητροκτόνοι

τα πιο αγαπημένα πλάσματα 
που γεννήθηκαν

Οι Ηλέκτρες μου

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

PLACEBO ΕΘΙΜA.


Ζάχαρη για τους εφιάλτες.
Σεντόνι για τους κακούς.
Προσευχές για δύναμη.


Οι μαύρες τρύπες μου, γέμισαν με ζάχαρη
Δεν μπορούν να ρουφήξουν τίποτα μέσα πια.
Τα placebo έθιμα ριζώνουν μέσα μας
Κληρονομική ασφάλεια και σιγουριά.
Ο φασισμός της επανάληψης

Η ζάχαρη ξεχειλίζει.
Οι μαύρες τρύπες ανοίγουν μόνο στο φως





Πένθος για το αίμα 
 που πάντα θα αρνούμαστε