Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

ΑΣΦΥΞΙΕΣ.

Πλένω κεφάλι, σώμα, ξανά κεφάλι, ξανά σώμα.
Το μπάνιο δεν είναι αρκετό, το νερό μουδιάζει όλο μου το σώμα, έχω γίνει κόκκινη αλλά δεν μπορώ να καώ άλλο. Μόνο ατμοί, σκέφτομαι πως ζω σε σκηνικό θρίλερ, αλλά καμία δύναμη ή όρεξη να αποχωρήσω.
 Διπλώνομαι.
Νιώθω ένα χέρι να βυθίζει το κεφάλι μου κάτω από το νερό.
Πάντα ακούω καλύτερα.Είχα καιρό να το κάνω.
Στο μυαλό μου δεν ξέρω αν έρχονται ή αν φεύγουν -από αυτό- πράγματα.
Εχω εικόνες και ήχους που μου θυμίζουν, που με ενοχλούν, που με τραβάνε στον πάτο.
Τόσο πολλά πράγματα που θέλω να εκραγώ.
Σκέφτομαι όλες τις κουβέντες αυτές που κάνω με ανθρώπους.
Σκέφτομαι το πρόγραμμα και τις δουλειές.
Σκέφτομαι την μαζοχιστική μου τάση στον έρωτα.
Σκέφτομαι πως με κάνει πολύ ευτυχισμένη και καμαρώνω για μένα που μπορώ και επιλέγω τους ανθρώπους που θα μπαίνουν στον κόσμο μου, ακόμα και τους συγγενείς μου.
Σκέφτομαι πόσο μισώ αυτό που με κάνει να νιώθω έτσι.
Σκέφτομαι τους χαμένους ύπνους και την υγεία μου.
Σκέφτομαι πως πρέπει να φύγω από την Αθήνα, άμεσα και ξανά.
Σκέφτομαι ότι θέλω να τα παρατήσω όλα και να κάνω μια παύση που όταν ξαναξεκινήσω θα διαγραφεί από τη μνήμη μου, σαν κενό διάστημα που ο χρόνος δεν κύλαγε.
Σκέφτομαι πως δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Σκέφτομαι πώς μπορώ να το κάνω αυτό.
Σκέφτομαι πόσο αγαπω το πλασματάκι αυτό που κοιμάται δίπλα μου και με περιμένει και πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό.
Σκέφτομαι πως ίσως όλα όσα χρειάζομαι είναι αυτό.
Σκέφτομαι πως μου λέω ψέμματα.
Σκέφτομαι τι σκάτά κάνω εδώ που είμαι και γιατί.
Σκέφτομαι έναν άνθρωπο.
Δεν έχω άλλη ανάσα.
Πετάγομαι έξω και ασφυκτιώ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου