Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

ΞΑΝΑ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ, ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.

Φαντασιώσεις.
Ξανά και ξανά.
Σχεδόν προγραμματισμένες.
Κάθε φορά που ξημερώνει.
Στην ημερήσια διάταξη.
Ή και μέρα παρά μέρα στις κακές μέρες.
Ιεροτελεστία.
Και για μένα και για αυτές.
Αφού μέσα στα χαοτικά όνειρά μου, τελικά τα ίδια θα δω πάλι.
Ξεκινάμε.
Μέρη άγνωστα μπερδεμένα με γνωστά.
Ούτε που τα βλέπω καλά, βρίσκομαι σε μνήμη παράλογη, σε μαύρες τρύπες που με ρουφάνε και με πετάνε στην επόμενη μνήμη, στην επόμενη εικόνα, στην επόμενη ανάγκη, στην επόμενη επιθυμία.
Σόλο.
Ελεύθερος συνειρμός.
Γύρω μου, πανέμορφα πράγματα  που θέλω να φτιάξω αν καταφέρω να ξυπνήσω και να τα θυμάμαι. Σκέψεις και ιδέες που μπορούν να λύσουν τα μυστήρια του κόσμου.
Μιλάω άλλες γλώσσες, το άγχος τρέχει μέσα μου σαν αίμα και εγώ χορεύω από σκηνικό σε σκηνικό.
Όλα διαλύονται πίσω μου λες και φωτίζονται με φακό από μένα, λες και είμαστε στην αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.
Τι φοβερός τίτλος, τι αλήθεια.
Κάνω κύκλους, επαναλήψεις, αρχίζω να αναγνωρίζω σημεία.
Φτάνω στο μοναδικό σημείο όπου σταματώ κάθε φορά.
Ίσως μοιάζει απειροελάχιστο.
Ίσως στη μνήμη μας, τα σημεία αυτά είναι μικρές χαραμάδες που μόνο εμείς μπορούμε να ανακαλύψουμε.
Ή ίσως και να είναι σημεία στον κόσμο που με γυμνό δε βλέπεις αλλά αν τα προσέξεις, ίσως σε στείλουν στο άπειρο.
Τί πιο κοντα στο άπειρο από τη φαντασία άλλωστε;
Χτίζεται το σκηνικό γύρω μου, περπατώ μέσα του.
Φτάνω στο συνομιλητή μου.
Πάντα εκεί, πάντα ο ίδιος.
Δεν αλλάζει καθόλου δε γερνά.
Ούτε από χθες, ούτε από τόσα χρόνια πριν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου