Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟ.

Παρακολουθούσαμε με ένα φίλο ένα ντοκιμαντέρ για τον Κόσμο και ειδικότερα για τον Θαλάσσιο Κόσμο.
Η Τζούντι κοιμόταν απέναντι και κοιτούσε στα κλεφτά παραπονεμένη. 
Ερχόταν λίγο στην αγκαλιά και ξανάφευγε.
Ο φίλος φεύγει, η μικρή έρχεται δίπλα μου να κοιμηθεί.
Εδώ και αρκετή ώρα την χαζεύω και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα και κανέναν που να έχω αγαπήσει περισσότερο.
Ανοίγει τα ματάκια της και με κοιτάει.
Τόση αγάπη και τόση αθωότητα σε ένα τόσο δα πλασματάκι.
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως είναι κρίμα να ζούμε εδώ, είναι κρίμα να ασχολούμαστε με μικροαστικά προβλήματα και χαζομάρες.
Θέλω να την πάρω από εδώ και να είναι ευτυχισμένη όπως όταν παίζουμε και τρέχει ελεύθερη.
Στόχος της ζωής μου ας γίνει να μπορέσει να δει αυτό το πλασματάκι όλη την ομορφιά αυτού του Κόσμου.


2 σχόλια: